چند مطلب خبری و متفاوت
انسانهای آفریقایی تبار که به برده گی کشیده شده اند.
-----------------
اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ
بیاور
و یک دریچه که از آن
به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم!
٨ دی زادروز فروغ فرخزاد شاعرنامدار
-------------
---------------
ممنوعیت نامگذاری اماکن عمومی کوبا به نام فیدل کاسترو
مجمع ملی کوبا بنا به درخواست فیدل کاسترو، رهبر فقید این کشور، قانون منع نامگذاری اماکن عمومی و نصب مجسمه وی در این کشور را تصویب کرد./ ایسنا
-------------------
سقوط بهمن در جاده چالوس جان یک کارگر راهداری را گرفت/ ایرنا
-----------------
مرگ فجیع کارگر 20 ساله در دستگاه نورد آهن
کارگر 20 ساله ای هنگام کار با دستگاه نورد آهن در کارگاه نورد به طرز دلخراشی جان باخت.
این کارگر جوان مشغول وارد کردن یک قطعه آهن به داخل دستگاه نورد بود که ناگهان خودش نیز به درون این دستگاه کشیده شد و به طرز دلخراشی جان خود را از دست داد.
------------------
کارگران پلی اکریل باز هم تجمع کردند
صبح امروز چند صد نفر از کارگران شرکت پلی اکریل اصفهان برای چندمین بار مقابل استانداری اصفهان تجمع کردند.
--------------------
رئیس کانون عالی انجمنهای صنفی کارگران میگوید:
میانگین حقوق پرداختی به کارگران در کشور یک میلیون و ۲۰۰ هزار تومان است در حالی که با یک حقوق نجومی میشود کارگران یک کارخانه را حقوق داد.
-------------------
جُمجُمه ها
داغِ تیر خلاص را
برای همیشه
بدوش می کشند
در یک گور جمعی
به عمقِ تاریخِ خفقان
این را
لاله،
از شقایقی شنید
که تازه سر بر آورده بود از خاک .
----------------------
فرماندارشهریارهمانطورکه قول داده بود به وضعیت گورخوابها رسیدگی کرد!
مسئولان دریک طرح ضربتی،دیروزباضربوشتم کارتنخوابها،اقدام به بیرون راندن آنها ازاین گورستان کردند
----------------------
احمد توکلی:
فساد اقتصادی، حکومت اسلامی را از پا در می آورد
---------------------
من از میان
ریشه های گیاهان گوشتخوار می آیم
و مغز من هنوز
لبریز از صدای وحشتِ پروانه ایست که او را
در دفتری به سنجاقی
مصلوب کرده اند.
فروغ فرخزاد
۸ دی ۱۳۱۳-۲۴ بهمن ۱۳۴۵
---------------------
ستاره شناسی که به اثبات ماده ی تاریک کمک کرد، درگذشت
ویرا روبین، ستاره شناس سرشناس آمریکایی در سن ۸۸ سالگی درگذشت. او نقشی کلیدی در اثبات وجود «ماده تاریک» داشت. ماده ناشناخته ای که حدودا ۲۷ درصد جرم و انرژی در کیهان را تشکیل می دهد. تحقیقات خانم روبین برای او جوایز و افتخارات زیادی به ارمغان آورد. او از معدود زنان در باشگاه مردانه اخترشناسان در دهه های چهل و پنجاه میلادی بود و از حامیان حضور پررنگ تر زنان در جامعه علمی.
---------------------
رادیواکتیویته
در بسیاری از آزمایشگاههای جدید و نیروگاههای اتمی، اغلب تابلوهایی میبینید که بر آنها نوشته شده است: خطر! رادیواکتیویته!
رادیواکتیویته چیست؟ و ما چگونه میدانیم که جسمی دارای رادیواکتیویته است؟ یک دوربین عکاسی را در نظر بگیرید. هنگامی که دریچهی آن باز می شود، اشعهی نور وارد دوربین میشود و به فیلم عکاسی برمیخورد. در نتیجهی برخورد این اشعه به فیلم، فیلم سیاه میشود و عکس منفی( نگاتیو ) بدست میآید.
در سال 1896 میلادی، مادام کوری، دانشمند فرانسوی دریافت که بعضی از سنگهایی که از زیر زمین بیرون آوردهاند، اشعهی اسرار آمیزی از خود پخش میکنند. این اشعه، مانند پرتو نور، میتوانند فیلم عکاسی را سیاه کنند. سنگها و نیز اجسام دیگری را که چنین اشعهای از خود پخش میکنند، اجسام رادیواکتیو مینامند.
اشعهای که از اجسام رادیواکتیو پخش میشود، بسیار قوی است. این اشعه برخلاف اشعهی نور، از صفحات فلزی نیز عبور میکند؛ و اگر به بدن انسان برخورد کند به آن آسیب میرساند.
امروزه دانشمندان، دربارهی این اشعه چیزهای بسیار میدانند؛ و به وسیلهی دستگاهی که به آن اشعه یاب میگویند، میتوانند اجسام رادیواکتیو را بیابند. اجسامی که دارای رادیواکتیویته هستند، بسیار با ارزشند؛ از این رو دانشمندان میکوشند این گونه اجسام را بدست آورند.
چرا بعضی از اجسام از خود اشعه پخش می کنند؟ برای جواب دادن به این سئوال باید ساختمان یک اتم را به خاطر بیاوریم. هر اتم از یک قسمت مرکزی به نام هسته، و الکترونها که به دور هسته گردش می کنند؛ ساخته شده است. یک اتم، با هسته و الکترونهایش، درست مانند منظومهی شمسی ما است که در آن سیارات به دور خورشید میگردند.
هسته، سنگینترین قسمت اتم است؛ از ذراتی به نام پروتون و نوترون ساخته شده است. هر اتم تعداد معینی پروتون و نوترون دارد. مثلا" در هسته یک اتم اکسیژن 8 پروتون و 8 نوترون وجود دارد. در اتم اکسیژن و بیشتر اتمهای دیگر، ذرات هسته کافی و متناسب است؛ اگر آن را به حال خود گذارند تغییری نمی کند. اما در بعضی اتمها، هسته از ذرات زیادی تشکیل شده است؛ از این رو گاهی هسته متلاشی، و ذرات و اشعهی زیادی از آن آزاد میشود. این ذرات و اشعهی زیاد، همان اشعهای هستند که دستگاه اشعهیاب را به کار میاندازد.
اورانیوم یکی از با ارزشترین عناصر رادیواکتیو است. با آن که امروزه دانشمندان مواد رادیواکتیو زیادی را شناسایی کرده اند، ولی هنوز از ارزش اورانیوم چیزی کاسته نشده است.
برای رادیواکتیو کردن یک جسم دانشمندان به وسیلهی دستگاههای اتم شکن آن را با ذرات اتمی بمباران میکنند. جسمی که با این روش خاصیت رادیواکتیویته پیدا میکند رادیوایزوتوپ یا فقط ایزوتوپ نامیده میشود. حال باید دید چرا اجسام رادیواکتیو، ازرش زیاد دارند؟ ارزش آنها برای این است که به راههای مختلف در پزشکی گیاه شناسی و صنعت مورد استفاده قرار میگیرند.
فرض کنید که یکی از لولههای آب که در زیر زمین قرار دارد ترک برداشته است، و آب از آن چکه میکند. پیش از کشف ایزوتوپهای رادیواکتیو، پیدا کردن این لولهی ترک براشته بسیار دشوار بود؛ زیرا مهندسان مجبور بودند برای پیدا کردن آن، تمام مسیر لوله را بشکافند تا آن را پیدا کنند. ولی امروزه مقدار کمی ایزوتوپ رادیواکتیو وارد لوله میکنند. آنگاه لوله را کاملأ تمیز میکنند تا تمام ماده ی رادیو اکتیو درون آن خارج شود. اما مقداری از ذرات رادیو اکتیو، از شکاف لولهی شکسته خارج شده ، خاک اطراف را رادیواکتیو میسازد. آن وقت است که با بکار انداختن دستگاه اشعه یاب، میتوان محل شکاف را یافت.
یک پزشک نیز در بیمارستان میتواند، جریان خون بدن یک بیمار را به وسیلهی ایزوتوپهای رادیواکتیو آزمایش کند. ایزوتوپهای رادیواکتیو میتوانند به پزشکان کمکهای بسیار کنند و نیز میتوان در سلولهای بدن جانداران تغییراتی بوجود آورند.
امروزه انسان میتواند با بمباران کردن گیاهان به وسیلهی اشعهی رادیو اکتیو، رشد و شکوفایی آنها را سریعتر کنند. تخمها و بذرهایی که تحت تأثیر اشعهی رادیواکتیو قرار گرفتهاند، اغلب گلهایی میدهند که رنگهایی شگفتانگیز و باورنکردنی دارند.
دانشمندان، اکنون هرروز چیزهای تازهتری دربارهی اشعهی رادیواکتیو، و چگونگی استفاده از آن در زندگی روزانه، فرا میگیرند.
------------------
من کاملا" معتقدم که پول نمیتواند کاروان بشری را به سوی ترقی راهبری نماید. حتا اگر هدف امور اجرایی، ثروت باشد. یک انسان پاکسرشت و بزرگ تنها خواهان اندیشهها و اعمال اصیل است. نقش پول تنها راندن فرد به سوی خودخواهی است و دائما" صاحبش را به سوی استفاده از خود ترغیب مینماید.
آلبرت انیشتین
جهانی که من میبینم؛ ص 37 ترجمه طاهره عباسی
-----------------
همه چیز یک دیکتاتور برای مردمان ترسناک است، و دیکتاتور تنها از یک چیز مردمان می ترسد: آگاهی...
دیکتاتور بزرگ
چارلی چاپلین
-------------------
فرو ریختن دیوار یک مدرسه ابتدایی در سمیرم اصفهان روی دانش آموزان/ 6 دانش آموز مصدوم شدند
ساعت 12 و 40 دقیقه ظهر روز چهارشنبه هشتم دی ماه، دیوار حیاط مدرسه ای واقع در روستای سادات آباد از توابع شهرستان سمیرم، تخریب و بر روی تعدادی از دانشآموزان فرو ریخت.
در این حادثه چهار پسربچه 7 ساله، یک دختر بچه 9 ساله و یک دختر بچه 7 ساله از ناحیه زانو، سر و پا دچار مصدوم شدند./ ایرنا
-----------------
خواهر کوچک فروغ درگذشت
پوران فرخزاد - شاعر، نویسنده و پژوهشگر- ساعت هشت صبح امروز - پنجشنبه - بر اثر ایست قلبی درگذشت.
-----------------------
پرورش خیار در فضا!
امکان پرورش خیار فضایی در ایستگاه فضایی بینالمللی، حقایقی از پرورش گیاهان در شرایط بیوزنی را آشکار کرد.
به گزارش ایسنا و به نقل از ساینس، در این تحقیق موارد زیادی همچون الگوهای رشد با آماس خاص یا دندانهدارشدن دانههای خیار مورد بررسی قرار گرفتند. در مراحل اولیه دانههای خیار دندانهدار و تیغدار شدند که این مورد موجب جوانه زدن دانههای سخت و سفت شده و سپس فرایند رشد مهار شد.
هیدیوکی تاکاهاشی از دانشگاه توهوکو ژاپن اظهارکرد: این دانهها به صورت عمودی در شرایط بیوزنی قرار گرفتند و هر یک از دندانههای میخ مانند موجب رشد خیار شده، اما برخلاف قرار گرفتن افقی دانهها تغییر و شکلگیری دانهها فقط از یک طرف ادامه یافته است.
فضانوردان این بذرها را درون محفظهای با خاصیت جذب آب از کف پلاستیکی آن در ایستگاه فضایی قرار دادند. بذرها در سلولهای زیستی با تجهیزات آزمایشی 24 ساعته در ایستگاه فضایی با نیروی یک گرمی گریز از مرکز به مدت دو ساعت پرورش یافتند.
رشد این نمونهها به محققان در ارزیابی نقش حساس جاذبه در پروتئین CsPIN1 و شکلگیری دانهها کمک خواهد کرد.
بررسی میکروسکوپی از رشد دانهها نشان داد پروتئین CsPIN1 تحت تاثیر جاذبه بوده و تغییرات در وضعیت این پروتئین موجب کنترل جوانه زدن دانههای خیار با شکلگیری دندانهها بر روی بذر شده است.
براساس اظهارات دانشمندان تحریک شکلگیری مجراهای سلولی، موجب مستعد شدن هورمونهای رشد و مراحل مختلف رشد و مهار دندانهها بر روی بذر خیار شده است.
نتایج این تحقیق در نشریه Nature Microgravity شده است.
---------------------
دقیقا کدوم گوری هستی؟
آیدین سیارسریع طنزنویس
با یاری خدا و تلاش مسئولان مشکل گورخوابها در عرض بیستوچهار ساعت حل شد و شیوه حل مشکل هم بسیار زیبا بود. ابتدا مسئول بالارتبه شهرستان دستور ویژهای را بهطور کلی صادر کردند. استاندار به فرماندار دستور ویژهای صادر کرد تا مشکل را حل کند. فرماندار به شهردار دستور ویژهای داد تا مشکل را حل کند. شهرداری به بهزیستی دستور ویژهای صادر کرد تا قضیه را حل کند. بهزیستی به کلانتری دستور ویژهای صادر کرد تا مشکل را حل کند. کلانتری به مسئولان قبرستان دستور ویژهای صادر کرد تا مشکل را حل کند. مسئولان قبرستان به نگهبان قبرستان دستور ویژهای صادر کردند تا مشکل را حل کند. نگهبان قبرستان هم به خود گورخوابها دستور ویژهای صادر کرد تا مشکل را حل کنند. گورخوابها خواستند به پاییندستیشان دستور ویژهای صادر کنند تا مشکل را حل کند که دیدند از مرده کاری برنمیآید. پس گفتند: مشکل که خود ماییم، دقیقا چی را حل کنیم؟ پس تصمیم گرفتند سان روف (همان پلاستیک روی گور) را بکشند و بخوابند. صبح که شد عدهای آمدند و بهطور ویژهای مشکل را حل کردند و قبرستان عاری از هرگونه موجود زنده شد. این حادثه قربانیان زیادی داشت که اکثر آنها جزو مسئولان بودند. در همین راستا، در بعضی سازمانها و ادارات دیده شده که مردم آبقند به دست ضمن دلداری به مسئولان شانههای این بزرگواران را مالش میدهند که صحنه دلخراشی را رقم میزد. البته شیوه رسیدگی به جمعآوری و ساماندهی این معتادان به قول مسئولان – متجاهر- زیاد جای بحث نیست. مسأله اصلی خود معضل اعتیاد است! الان که این را میگویم دو نفر کنارم هستند که دارند چپچپ نگاهم میکنند و میگویند: ببین میتونی یهکاری کنی همین علف هم دیگه گیرمون نیاد، عقبمونده واپسگرا! درواقع مشکل از جایی شروع شد که خرید مواد از خرید کارت شارژ ایرانسل راحتتر شد. جوانها دیدند کار نیست، کارگرها دیدند بار نیست، گفتند پس اعتیاد هم دیگه عار نیست. روزها همه کارمند و هنرمند و پزشک، شبها مهندس مواد. قوت غالب هم چای و نبات. مشکل از جایی شروع شد که دیگر نه چیزی برای از دست دادن داشتیم نه چیزی برای به دست آوردن. مشکل از جایی شروع شد که ما چشم باز کردیم و دیدیم دیگر آن آدم سابق نیستیم. دیدیم فقط پول را میشناسیم. رحم و مروت و شفقت و نوعدوستی میآمدند و هی آشنایی میدادند و ما میگفتیم متاسفانه بجا نمیآوریم. کمی که اصرار میکردند میگفتیم اگر بیشتر مزاحم شوید، زنگ میزنیم به پلیس و آنها مثل آن بیچاره گیر افتاده ته کوچه میدانستند بیخودی داد میزنند، اگر کسی هم بیاید به کمک ما میآید نه آنها! اینگونه است که میگویم همه ما گورکنیم. حالا یک نفر امکاناتش را دارد و آنقدر میکند تا میرسد به نفت، یکی ندارد و دو متر میکند تا شب را در آن سر کند. با این حال باید بترسیم از فاصله گورهای طبقاتی، باید بترسیم از روزی که «کدام گوری هستی؟» از یک سوال توهینآمیز به پرسیدن آدرس تبدیل شود. از اعتیاد و فقر باید بترسیم و فکری کنیم.
-----------------
«شارلی ابدو» برای پوتین آرزوی مرگ کرد
-----------------
دانش آموزان مدرسه شهید "موگویی" شهرستان دورود به دلیل فرسوده بودن ساختمان، برای در امان ماندن از خیس شدن، سر کلاس هم از چتر استفاده می کنند
--------------------
جزیره کریسمس، یک جزیره استرالیایی کوچک در اقیانوس هند است. سالانه میلیون ها خرچنگ سفر خود را از جنگل های این جزیره به سوی سواحل اقیانوس هند آغاز می کنند. تعداد این خرچنگ ها حدود ۱۲۰ میلیون تخمین زدند
--------------
جزیره سینتیل شمالی یکی از جزایر آندامان در خلیج بنگال می باشد. بومیان این جزیره در انزوا زندگی می کنند و هیچ ارتباطی با دنیای بیرون ندارند و از ورود بیگانگان به جزیره خود جلوگیری می کنند.
------------------
مرگ فجیع کارگر 20 ساله در دستگاه نورد آهن
سد موصل، خطرناکتر از بمب اتمی
تحلیل یورو نیوز از دلایل احتمالی سقوط ارزش ریال در برابر دلار
به گزارش عصر ایران وب سایت شبکه خبری" یورو نیوز" اروپا با نگاهی به افت قابل توجه ارزش ریال ایرانی در برابر دلار آمریکا در روزهای گذشته دو دلیل عمده خارجی را برای آن ذکر کرده و نوشت: یک دلیل عمده تقویت ارزش دلار ، افزایش نرخ بهره در آمریکاست که در روزها و هفته های گذشته ارزش دلار آمریکا را در برابر دیگر ارزها در بازار جهانی تقویت کرده است و دلیل دیگر به قدرت رسیدن دونالد ترامپ درآمریکاست که نگرانی ها درباره آینده توافق هسته ای با ایران را افزایش داده است.
به نوشته یورو نیوز البته عوامل داخلی چندی نیز در افزایش اخیر ارزش دلار در برابر ریال ایرانی موثر هستند از جمله افزایش تقاضای خرید داخلی از سوی مسافران و بازرگانان و برخی دیگر از عوامل داخلی.
بر اساس این گزارش ارزش ریال ایرانی در یک دهه گذشته در برابر دلار بیش از 450 درصد کاهش داشته است و از نرخ برابری 9200 ریال در برابر هر دلار آمریکا در سال 1385 به 41600 ریال در برابر هر دلار در روزهای اخیر رسیده است.
به نوشته این گزارش از زمان انعقاد توافق هسته ای (برجام) در تابستان سال 2015 ایران توانسته تولیدات و صادرات نفت خود را به طور قابل ملاحظه ای افزایش دهد و سهم سابق خود در بازار جهانی نفت را بازیابد و همزمان تهران قراردادهایی به ارزش دهها میلیارد دلار برای خرید هواپیماهای مسافربری از دو کمپانی ایرباس فرانسه و بوئینگ آمریکا منعقد کرده است.
ریال ایرانی که در ابتدای توافق برجام تقویت شده بود این روزها به پایین ترین ارزش خود در برابر دلار آمریکا در طول تاریخ رسیده است. همچنین نرخ رسمی بیکاری در ایران افزایش یافته و آمارهای رسمی دولت نشان می دهد از 10.6 درصد در سال 2014 به 12.7 درصد در سال جاری میلادی رسیده است و این در حالی است که نرخ بیکاری جوانان حدود 27 درصد است.
به رغم این واقعیت ها اما کارشناسان پیش بینی می کنند کاهش ارزش ریال در برابر دلار آمریکا به نفع برخی صنایع داخلی ایران و افزایش ارزش صادرات آنها به بازارهای جهانی خواهد بود.
پاسخ رئیس جمهور به نامه اصغر فرهادی درباره گورخوابها: چه کسی در ایران می تواند پناه بردن به قبر را تحمل کند
فرو ریختن دیوار یک مدرسه ابتدایی در سمیرم اصفهان روی دانش آموزان/ 6 دانش آموز مصدوم شدند
بر اثر ریزش دیوار حیاط مدرسه ای در روستای سادات آباد سمیرم در جنوب استان اصفهان ، 6 دانش آموز مصدوم شدند.ارتباط لیمو ترش و تختخواب!
به جای آن که کنار تختخواب خود را با انواع مختلف وسایل الکترونیکی پر کنید می توانید یک لیمو را برش داده و این برش ها را در کنار تختخواب قرار دهید. لیمو نه تنها بوی طراوت بخشی دارد، بلکه رایحه و عطر آن برای بدن انسان نیز خوب است.
به گزارش گروه سلامت عصر ایران به نقل از "لیو لاو فروت"، لیمو دارای ترکیبی به نام لیمونن است که به تسکین مشکلات تنفسی مرتبط با آسم، سرما خوردگی، یا آلرژی ها کمک می کند. با گذاشتن برش های لیمو کنار محل خواب خود صبح روز بعد متوجه صافتر و بازتر بودن مسیرهای هوایی و گلوی خود خواهید شد.
در شرایطی که قرار دادن برش های یک لیموی تازه در کنار تختخواب می تواند کمک حال شما باشد، استفاده از روغن عصاره ای لیمو حتی از کارایی بیشتری برخوردار است.
به لطف ترکیب لیمونن، که در پوست بیشتر میوه های خانواده مرکبات به ویژه لیمو یافت می شود، روغن عصاره ای لیمو فواید سلامت مختلفی را می تواند برای بدن انسان به همراه داشته باشد.
فواید سلامت رایحه درمانی لیمو
کاهش اضطراب و استرس با استفاده از فعال سازی یک گیرنده آدنوزین A (2A) در غشاهای سلولی. کمبود فعال سازی این گیرنده ها با بی خوابی، اضطراب، و اختلال در انتقال دوپامین مرتبط است.
تقویت عملکرد شناختی. نتایج یک مطالعه نشان داده است که مصرف بادرنجبویه که رایحه ملایم لیمویی دارد می تواند خلق و خو و عملکرد شناختی افراد به شیوه ای وابسته به میزان دوز و مدت زمان بهبود ببخشد.
تسکین و پیشگیری از آسم. لیمونن به الکترون های اضافی متصل می شود و مولکول های ازن را تخلیه می کند. نتایج یک مطالعه نشان داده است که استنشاق لیمونن واکنش های آسم را متوقف کرده و التهاب را کاهش می دهد.
با توجه به ویژگی های ضد التهابی می تواند به عنوان یک تسکین دهنده موثر درد مورد استفاده قرار بگیرد.
بدون استفاده از مواد شیمیایی مضر که می توانند در سیستم غدد درون ریز اختلال ایجاد کرده و مشکلات تنفسی و پوستی را موجب شوند، هوا را خوشبو و تازه می سازد.
باکتری هایی که موجب شکل گیری بیماری های استرپتوکوکی، استافیلوکوکی و سینه پهلو می شوند را از بین می برد. رایحه درمانی لیمو رشد این قبیل باکتری ها را مهار کرده و از چسبیدن آنها به سطوح پوشش داده شده با بزاق پیشگیری می کند.
از رشد سرطان در پستان و کبد جلوگیری می کند. گیرنده های بو در سلول های کبد به لیمونن واکنش نشان می دهند و رشد سلولی سرطان را با افزایش تراکم کلسیم داخل سلول کاهش می دهند. لیمونن محلول در چربی است و از این رو، در بافت های چربی مانند بافت پستان جمع می شود و عملکرد NF-kappaB (مولکولی که در زمان نیاز همانند یک آمبولانس عمل می کند) را تقویت می کند.
دافع طبیعی حشرات. حشره کش ها می توانند حاوی مواد مضر برای سلامت انسان باشند و بنابر توصیه ها نباید با پوست تماس داشته باشند، از تنفس آنها باید پرهیز کرد و به صورت مستقیم نباید به سمت بدن اسپری شوند. از لیمو یا روغن عصاره ای لیمو می توانید به عنوان یک دافع طبیعی حشرات استفاده کنید.
کاهش فشار خون. این مورد نیز با آثار آرامش بخش رایحه درمانی لیمو در ارتباط است و بو کردن روغن عصاره ای لیمو یا خود لیمو می تواند به کاهش فشار خون و آرامش بیشتر بدن منجر شود.
روغن عصاره ای لیمو را می توان برای موارد زیر نیز استفاده کرد:
پاکسازی و تمیز کردن خانه
پاکسازی و از بین بردن شوره سر و تغذیه پوست سر
تسکین گلودرد
درمان یک عفونت تخمیری
پاکسازی و بهبود رنگ پوست
چه قصد داشته باشید یک درخت لیمو پرورش دهید، چند برش لیمو در کنار تختخواب خود قرار دهید، یا از روغن عصاره ای لیمو در اطراف خانه خود استفاده کنید، بدون تردید از فواید شگفت انگیز این میوه فوق العاده برخوردار خواهید شد.
دیدنی ها
زیر پوست "تن فروشی" در تهران
الکترونیک بخوانید!
روایت عکاس فرانسوی از "محرم در ایران"
شیعیان جهان هر ساله در ماه محرم برای شرکت در مراسم سوگواری امام حسین (ع)، امام سوم شیعیان، به خیابانها میریزند. امام حسین (ع) و 72 تن از یارانش در سال 680 پس از میلاد توسط خلیفه خود خوانده آن زمان، یزید، شهید شدند.
محرم، نخستین ماه سال قمری است. مراسم عزاداری شیعیان در روز عاشورا، دهمین روز از ماه محرم، به اوج خود میرسد.محرم برای شیعیان یعنی عزاداری برای نوه پیامبر اسلام؛ امام حسین (ع) جانش را در اوج شجاعت و اتحاد ایثار کرد تا با یزید بیعت نکند.
اریک لافورگ، عکاس فرانسوی، در اکتبر امسال برای دومین بار در مراسم سوگواری محرم شرکت کرد تا شخصا شاهد رسوم مختلف عزاداری و غذاهای نذری در ایران باشد. او میگوید: «من مراسم زنجیرزنی ایرانی را از تلویزیون تماشا کرده بودم اما نمیدانستم که این مراسم برای چیست.»
عاشورا علاوه بر عزاداری امام حسین (ع)، نمادی از حقیقتجویی، عدالتخواهی و همچنین مقابله با ظالم زمانه در هر جا و مکانی دارد – این مورد را میتواند از خودداری امام حسین (ع) از عدم بیعت با یزید درک کرد.
رسوم عزاداری در محرم بسیار متنوع است و ثبت تمام آنها کاری نشدنی برای اریک بود. به همین دلیل، او فقط به ثبت تصاویری از عزاداری ماه محرم ایرانیان بسنده کرد.
اریک مراسم سینهزنی کاشان و همچنین مراسم چهل منبر خرم آباد را از نزدیک دید. در این رسم که در خرمآباد به آن «دختران چهل منبری» هم میگویند، دخترانی سیاهپوش و نقابدار با پای بدون کفش به صورت گروهی، از اول صبح تاسوعا، مجالس عزا و حسینیههای شهر را میگردند و در هر مراسم عزاداری یک شمع روشن میکنند تا چهل منبر را سر بزنند و چهل شمع روشن کنند.
در این مراسم، زنان و اخیرا مردان، 40 شمع روشن کرده و 40 عدد قند را با نیتی خاص در چهل منبر مختلف میاندازند. آنها در طول مراسم صحبت نمیکنند.
تصاویر گرافیکی واقعه کربلا و غذاهای نذری محرم نیز از محبوبیت بالایی برخوردار است. برخلاف تصویری که از ایرانیها ساخته شده، "اریک" گواه رشد ایران و مهربانی بی حد و مرز ایرانیان است که وی را با آغوش باز در مراسم پذیرفتند.
قرنها از واقعه کربلا در ماه محرم میگذرد، اما هنوز شیعیان جهان داغدار شهادت امام حسین (ع) هستند. دولت ایران امیدوار است تا گردشگران بیشتری را برای مشاهده این کشور بینظیر جذب کند.
اریک میگوید: «مردم دوست داشتند همه چیز را به من توضیح دهند؛ مراسم را نشانم دهند؛ به من غذا بدهند. دوستان زیادی در ایران پیدا کردم و واقعا شگفت زده شدم.»
(تصاویر) موزۀ مغزهای ناهنجار
محبوبیت 55 ساله یک کتاب
(تصاویر) "گورخوابی" در گورستان نصیرآباد
(تصاویر) بازیگر زن امریکایی در ویرانههای سوریه
پوران فرخزاد درگذشت
خبر درگذشت پوران فرخزاد در گفتوگوی خبرنگار ایسنا با دوست و همچنین نوهی این نویسنده، به تایید رسیده است.
روز گذشته تیم پزشکی معالج پوران فرخزاد، وضعیت و حال عمومی او را نسبت به روزهای پیش وخیمتر و سطح هوشیاریاش را پایینتر اعلام کرده بودند.
این شاعر، نویسنده و پژوهشگر چند روزی بود که در بخش مراقبهای ویژه بیمارستان در وضعیت کما به سر میبرد.
پوران فرخزاد متولد بهمنماه سال ۱۳۱۲ است و از جمله آثار او به «زن از کتیبه تا تاریخ» (دانشنامه زنان فرهنگساز ایران و جهان در دو جلد)، «اوهام سرخ شقایق» (گزیدهای از اشعار زنان جهان)، «نیمههای ناتمام؛ سیری در شعر زنان از رابعه تا فروغ»، «زن شبانه موعود» (نشان زن در آثار سهراب سپهری)، «کسی که مثل هیچکس نیست» درباره فروغ فرخزاد، مجموعه شعر «خوشبختی در خوردن سیبهای سرخ»، مجموعه داستان «دیداری در پاییز»، مجموعه رباعی «جنگ مشوش»، داستانهای بلند «در پس آینه» و «آتش و باد»، رمان «در انتهای آتش و آیینه» و فرهنگ «کارنمای زنان کارای ایران از دیروز تا امروز» میتوان اشاره کرد.
پوریا سوری، شاعر و از دوستان خانوادگی پوران فرخزاد اعلام کرد که برنامههای مراسم تشییع و تدقین و نیز ترحیم او متعاقبا ازسوی خانواده اعلام خواهد شد.
تصاویری از سفر به "حلبیآبادهای آمریکا"
به گزارش فرادید به نقل از دیلی میل، ماری لو اوترمولن، عکاس، سراسر آمریکا از فلوریدا تا لوئیزیانا را طی کرده تا از بیخانمانهای این کشور عکاسی کند. پروژه مستند این عکاس با نام «ساختار ناشی از هرج و مرج» بر این موضوع تمرکز میکند که بیخانمانها آمریکا چگونه به زندگی زاغهنشینی روی آوردهاند.
اوترمولن در گفتگو با "فیچر شوت" گفته که اولین عکسهای این پروژه مربوط به سال 1993 میلادی است؛ زمانی که او تازه به میامی نقل مکان کرده بود. ماری میگوید: «در آن زمان، از مقامات میامی به خاطر دستگیری بیخانمانها پیش از رویدادهای عمومی شکایت شده بود. در زمان رسیدگی به پرونده در دادگاه فدرال نیز یک قاضی رای به ایجاد "مناطق امن" داد که افراد بیخانمان بتوانند تا زمان ارائه خدمات بدون هیچ ترسی از دستگیری غذا بخورند، بخوابند و حمام کنند.»
اوترمولن میگوید که در پی حکم دادگاه، به یک باره شاهد افزایش قارچی زاغهنشینی در میامی و سراسر آمریکا بودیم. در حال حاضر نزدیک به 1200 نفر در زاغهنشینهای میامی زندگی میکنند. خانم اوترمولن در ادامه میگوید برای اینکه بتواند از آن بیخانمانها عکاسی کند، مجبور بوده تا رابطه صمیمانهای را با آنها ایجاد کند زیرا این افراد تمایلی به دیده شدن نداشتد.
ماری حتی میگوید بعضی از این حلبیآباد آنقدر خطرناک بودند که نمیشد حتی به آنها نزدیک شد. افراد بیخانمان، به گفته ماری، باید کفشهای چیپست دار به پا میکردند و زیر یک پل میخوابیدند تا آزادی مشروط پلیس را نقض نکرده باشند.
خوشحال باشیم یا ناراحت؟
زمانی که به فومن رسیدم حالم گرفته شد. نمیدانم گذرتان به فومن خورده یا نه، اگر خورده حتماً درختان چنار بزرگی که دو سوی خیابانهای شهر قد برافراشتهاند را دیدهاید، سعی کنید خوب خاطرهیشان را در ذهنتان تقویت کنید چراکه از این پس دیگر آنها را-حداقل به شکل سابقشان- نخواهید دید.
همهٔ درختان از وسط نصف شده بودند! از راننده تاکسی پرسیدم: «چرا درختا رو اینجوری کردن!؟» رو به من کرد و بالحنی آرام پاسخ داد: «خدا خیرشون بده، خیلی خطرناک بودن، یه وقت میاُفتادن زن و بچهٔ مردم رو زیر میگرفتن»؛ در همین حین ناگهان حواسش به روبرو متوجه خانمی که با کودکی در آغوش داشت از وسط خیابان میگذشت شد و زد روی ترمُز. این بار لحنش خیلی آرام نبود: «هو خانم!... ماشین به این گُندگی رو نمیبینی!!»
جلوتر قبل از اینکه به روستای مادربزرگ برسم، از تاکسی پیاده شدم؛ میخواستم مسیر زیبا و سرسبز تا روستایمان را قدم بزنم. به راستیکه بهار اینجا غوغا میکند. به نظرم رسید درختان سرسبزتر از سال گذشتهاند و آنقدر صدای آواز پرندگان بلند است که نزدیک است سرسام بگیرم. بودن در اینهمه زیبایی تلخیِ خاطرهٔ چنارهای نصفهٔ شهر را کاهش میداد. در همین حال و هوا داشتم از اینهمه زیبایی لذت میبردم که رسیدم به جاده روستایمان.
چشمتان روز بد نبیند! صد رحمت به درختانِ نصفه نیمهٔ فومن! اینجا در دو سوی جادهٔ تازه آسفالت شدهٔ روستا اصلاً خبری از درخت نبود. حدوداً ده متری به جلو رفتم. آن طور که شمردم در همین ده متر بیش از چهل اصله درخت قطع شده بودند. اینکه چقدر از عمر آن درختان میگذشت را نمیدانم، از وقتی که خیلی کوچک بودم آنها را به تنومندی آخرین باری که دیده بودمشان به یاد دارم.
هر قدر جلوتر میرفتم پاهایم سست تر میشد و ابعاد وسیعتری از فاجعه در برابر دیدگانم نمایان میگشت. طولِ کل جادهای که آسفالت شده بود و دو روستا را به هم وصل میکرد سه کیلومتری میشد، تقریباً همهٔ مسیر هم پوشیده از درخت بود و این داستان برای تک تکِ درختان این مسیر تکرار شده بود.
خواستم برگردم کرج، اما از آنجایی که مادربزرگم صبح تلفنی گفته بود ناهار فسنجان درست خواهدکرد، گفتم پیرزن زحمت کشیده از بازگشت صرفنظر کردم.
از قرار معلوم برای آسفالت میبایستی جاده عریضتر میشد. قرار شده کارگران برای اینکه راحتتر کار کنند شاخههایی که رو به جاده بوده را هرس کنند، ولی خب از آنجایی که این کار زمانبر بوده و قیمت چوب هم در بازار بدک نیست، چنین سرنوشتی برای درختان روستا رقم خورده است.
شب جایتان خالی شامی داشتیم. ماهیتابه را تصاحب کرده بودم و مثل قحطی زدهها چارلُپی میخوردم که حواسم رفت به اخبار اُستانیِ تلویزیون: «... قدردانیِ مردم فومنات از مسئولین بخاطر اصلاح درختان شهر فومن و آسفالت چندین روستا...»
خوشحال باشیم یا ناراحت؟
زمانی که به فومن رسیدم حالم گرفته شد. نمیدانم گذرتان به فومن خورده یا نه، اگر خورده حتماً درختان چنار بزرگی که دو سوی خیابانهای شهر قد برافراشتهاند را دیدهاید، سعی کنید خوب خاطرهیشان را در ذهنتان تقویت کنید چراکه از این پس دیگر آنها را-حداقل به شکل سابقشان- نخواهید دید.
همهٔ درختان از وسط نصف شده بودند! از راننده تاکسی پرسیدم: «چرا درختا رو اینجوری کردن!؟» رو به من کرد و بالحنی آرام پاسخ داد: «خدا خیرشون بده، خیلی خطرناک بودن، یه وقت میاُفتادن زن و بچهٔ مردم رو زیر میگرفتن»؛ در همین حین ناگهان حواسش به روبرو متوجه خانمی که با کودکی در آغوش داشت از وسط خیابان میگذشت شد و زد روی ترمُز. این بار لحنش خیلی آرام نبود: «هو خانم!... ماشین به این گُندگی رو نمیبینی!!»
جلوتر قبل از اینکه به روستای مادربزرگ برسم، از تاکسی پیاده شدم؛ میخواستم مسیر زیبا و سرسبز تا روستایمان را قدم بزنم. به راستیکه بهار اینجا غوغا میکند. به نظرم رسید درختان سرسبزتر از سال گذشتهاند و آنقدر صدای آواز پرندگان بلند است که نزدیک است سرسام بگیرم. بودن در اینهمه زیبایی تلخیِ خاطرهٔ چنارهای نصفهٔ شهر را کاهش میداد. در همین حال و هوا داشتم از اینهمه زیبایی لذت میبردم که رسیدم به جاده روستایمان.
چشمتان روز بد نبیند! صد رحمت به درختانِ نصفه نیمهٔ فومن! اینجا در دو سوی جادهٔ تازه آسفالت شدهٔ روستا اصلاً خبری از درخت نبود. حدوداً ده متری به جلو رفتم. آن طور که شمردم در همین ده متر بیش از چهل اصله درخت قطع شده بودند. اینکه چقدر از عمر آن درختان میگذشت را نمیدانم، از وقتی که خیلی کوچک بودم آنها را به تنومندی آخرین باری که دیده بودمشان به یاد دارم.
هر قدر جلوتر میرفتم پاهایم سست تر میشد و ابعاد وسیعتری از فاجعه در برابر دیدگانم نمایان میگشت. طولِ کل جادهای که آسفالت شده بود و دو روستا را به هم وصل میکرد سه کیلومتری میشد، تقریباً همهٔ مسیر هم پوشیده از درخت بود و این داستان برای تک تکِ درختان این مسیر تکرار شده بود.
خواستم برگردم کرج، اما از آنجایی که مادربزرگم صبح تلفنی گفته بود ناهار فسنجان درست خواهدکرد، گفتم پیرزن زحمت کشیده از بازگشت صرفنظر کردم.
از قرار معلوم برای آسفالت میبایستی جاده عریضتر میشد. قرار شده کارگران برای اینکه راحتتر کار کنند شاخههایی که رو به جاده بوده را هرس کنند، ولی خب از آنجایی که این کار زمانبر بوده و قیمت چوب هم در بازار بدک نیست، چنین سرنوشتی برای درختان روستا رقم خورده است.
شب جایتان خالی شامی داشتیم. ماهیتابه را تصاحب کرده بودم و مثل قحطی زدهها چارلُپی میخوردم که حواسم رفت به اخبار اُستانیِ تلویزیون: «... قدردانیِ مردم فومنات از مسئولین بخاطر اصلاح درختان شهر فومن و آسفالت چندین روستا...»
یک هفته 7 چهره؛ از گورخواب ها تا مهدی رحمتی
گاه فضای مشوش رسانه ای و قطب بندی شده با هجوم پی در پی مواضع تند و عصبی اجازه دقیق شدن روی موضوعات را از ما می گیرد و ما در حال و امروز دچار می شویم و از تبارشناسی و تاریخ آدم ها و مواضع دور می افتیم. در همین موضوع منازعه ظریف و قدوسی خیلی راحت می شود تصویری دقیق تر از ماجرا داشت. با مرور مواضع قدوسی طی سالیان اخیر می توانیم مسلک او را درک کنیم. او در چه دوره هایی و به چه شکل اظهار نظر کرده؟ جای مرورش اینجا نیست. اما همین قدر می دانیم که غلبه ی لحن بر محتوا در اظهارات پایداری چی ها مساله ای روشن و واضح است.
قدوسی هم بزرگترین بازمانده از پایداری های مجلس قبلی است. او در سال منتهی به انتخابات در مورد بزرگترین دستاورد دولت روحانی (به زعم طرفداران دولت) اظهار نظر می کند. براساس دست نویس های شخص دیگری البته (اظهار نظر ثقیل بر اساس منابع سیال)، این شکل اظهار نظر را در کادوی جذاب شفافیت و صداقت دلسوزی به مردم و رسانه ها عرضه می کند. در واقع با دست مایه قرار دادن مساله ای که در ذهن مردم مورد تردید جدی قرار دارد امر خودش را پیش می برد.
به هر حال مردم نمی توانند به قطعیت در مورد موفقیت و یا عدم موفقیت «برجام» به نتیجه ای برسند. از همین رو مساله ی تردید برانگیزی که پرچم پیروزی یک جریان هم تلقی می شود، مورد مناسبی برای تخریب و یا تکریم جریانات سیاسی است. پس قدوسی و یاران پایدارش مورد خوبی را هدف قرار داده اند، تردید ذهنی مردم به طور کلی اصلا بستر مناسبی است که می شود رویش موج سواری کرد.
بعضا اگر شنونده ای هم در صداقت قدوسی شک کند با لحن و قطعیت می شود تردید اش را بر طرف کرد. یعنی این که وقتی قدوسی با لحنی تند و محکم و با همکاری رسانه های همراه صحبت هایش را به گوش مردم می رساند آن تردید اولیه در ذهن مردم و در مورد برجام بیشتر و بیشتر به سمت اظهارات قدوسی تمایل پیدا می کند. خصوصا وقتی که واقعیت برجام را در زندگی روزمره لمس نمی کنند. گوینده قاطعانه که حرف می زند اذهان ناخودآگاه در تایید و همراهی او قدم بر می دارند. دعواهای خیابانی را که دیده اید غالب مردم در مقابل آن که های و هوی زیاد دارد، سر تسلیم فرود می آورند مگر آنان که به تجربه زیست می کنند.
همه ی این حرف ها نه این که قدوسی حرف هایی بیهوده گفته باشد و یا ظریف در جریان مذاکرات اشتباهی نداشته، نه! اما خب نباید فراموش کنیم که در امر سیاسی چه کسی؟ در کجا؟ و چه برهه ای؟ چه حرف هایی زده و آن حرف ها چه مخاطبی دارد و چه تاثیراتی می گذارد؟ شاید قدوسی درست می گوید و ظریف و دوستانش در وزارت امور خارجه مسیر مذاکرات درست پیش نبرده اند، اما فضای خط کشی شده ی میان ایران و قدرت های بزرگ تا چه اندازه در اختیار گذاشتن اطلاعات محرمانه به صلاح است؟ چه کسانی نفع می برند؟ مطمئنا از این شکاف ها آمریکا منتفع خواهد شد و موضع ضعف مال ماست.
اما در کنار آمریکا منافع حزبی برخی از داخلی ها هم تامین خواهد شد و این نفعی که در کنار آمریکایی ها تامین می شود (حداقل برای گروهی مثل پایداری ها خیلی دلچسب نیست) بماند که در مورد مردان سیاست نه در حال، بلکه در مجموع عقاید و نظرات سالیان طی شده باید آن ها را وزن کشی کرد. گاهی تبار شناسی آدم های سیاسی آدرس های زیادی در مورد صدق مدعای آن ها می دهد. این که ظریف یا قدوسی؟ تاریخ و تبار را بسنجید.
حذف کاراکتر جناب خان از خندوانه، پیرو اختلافاتی که میان سعید سالارزهی مالک عروسک و رامبد جوان تهیه کننده برنامه رخ داده است، واکنش های زیادی داشته. اتفاقی که یک سطح رویی دارد؛ مساله کپی رایت و آسیب هایی که فقدان یک قانون روشن به اهالی هنر می زند. همان مساله ای که بارها از آن صحبت شده و لزوم پیوستن به قانون کپی رایت را خواسته اند. اما سطح زیرین ماجرا واکنش های اغراق آمیز مردمی است که نبود و فقدان یک کاراکتر عروسکی برای آن ها خیلی بیشتر از آن چه که معقول می نماید، هست.
«خندوانه» در نهایت یک تاک شوی شبانه است و «جناب خان» هم نهایتا یک کاراکتر مفرح! قصد کم اهمیت دادن تاثیر شگفت انگیز رسانه ها در دنیای امروز را نداریم، اما با همه ی این ها، برآیند این برنامه و این کاراکتر خیلی ویژه و ماندگار نیست که نبودش این گونه مردم را تکان می دهد. به نظر می رسد فقدان شادی های متنوع و راه هایی که بتواند انرژی ها را آزاد کند و همچنین شرایط کم ثباتی که دلخوشی ها را می کشد، باعث شده احساساتی کاذب به سمت یک کاراکتر تلویزیونی سر ریز شود و موجی که از شادی کاذب شبانه با آن ایجاد شده، تبدیل به غمی نه چندان اصیل شود (کاذب نه از جهت کیفیت کار رامبد و جناب، بلکه از لحاظ اتکای مردم به یک نوع شادی انحصاری در شرایطی که حق انتخابی نیست).
آن شادی و این غم هر دو گرامی نیست، زیرا از شرایطی بر می خیزد که اصالت ندارد و محصول یک افسردگی مدام و خزنده است که در زیر لایه های جامعه خانه کرده و با جناب خان و خندوانه هم رفع زحمت نمی کند. البته نباید فراموش کنیم که اصلا خندوانه ای اگر هست به دلیل همین افسردگی سمج و بدپیله است.
یعنی اگر جامعه در شرایطی نرمال و رها به سر می برد و اگر شادی های صورت های متنوعی داشت، اصلا خندوانه رشد نمی کرد. پس یک سطح دیگر عمیق می شویم در می یابیم که نه تنها جناب خان، بلکه کل خنده سازی برنامه هایی این چنینی در شرایط عادی به چشم نمی آید.
مقصود این که شهروند ایرانی حداقل حق اش این است که در آخرین ساعات شبانه روز تخلیه شود، گاه آن قدر حساب و کتاب و انتخاب ها روی ذهن غلبه می کند که کم دردسرترین کار کنترل تلویزیون و کنج خانه و چشم خیره ای تنها راه نجات است تا ذهن سبک تر به خواب برود. «جناب خان» شور بختانه در چنین شرایطی مثل حبابی رشد می کندو شوربختانه تر این که پایدار نمی ماند و شرایط بی ثبات به آنی آن را زمین می زند و در این میان مردم به مانند توده هایی سخت جان از آن مفر به این پناهگاه هجوم می برند. مخلص کلام این که شور «جناب» را نزنید چندی بعد مفری دیگر و ... خودمان را دریابیم «ما» مرکز عالمیم.
زادروز بیضایی و اتفاقاتی که راجع به کیمیایی («قاتل اهلی» که دچار چالش شد و ظاهرا بخش هایی از فیلم به دلیل اختلاف تهیه کننده و کارگردان معطل مانده) در هفته ی گذشته، بهانه ای شد که به موقعیت کارگردان های کار کشته در سینمای ایران و بحث امنیت شغلی برای یک هنرمند بپردازیم.
مسعود کیمیایی، ناصر تقوایی، بهرام بیضایی و حتی داریوش مهرجویی کارگردانانی هستند که هر کدام دنیای خاص خودشان را در سینمای ایران ایجاد کرده اند و همگی از یک شکاف عظیم در سینمای ایران ضربه می خورند؛ شکاف میان هنر تا صنعت. هنری که نمی تواند خودش را به هزار و یک دلیل به مرزهای یک صنعت مستقل و پویا نزدیک کند و روی پای خودش بایستد. این استقلال نه این که تماما بوی نافرمانی و خودرایی بدهد، بلکه استقلالی است که چشم به راه سرمایه گذار نمی ماند و از پول های مداخله گر هم فارغ است و تنها به واسطه این که یک نام بزرگ و تاریخ ساز پشت خودش دارد، می تواند فیلم بسازد و بعد راحت تر هم حرف هایش را بزند.
اگر ساختارهای فرهنگ و هنر ایرانی به شکلی تعریف می شد که کارگردانان شناسنامه دار به صرف این که جریان ساز بوده اند، واجد جایگاهی خاص در سینما می شدند. رفته رفته و در طی گذر از سال ها و دهه های هنری موقعیت آن ها به واسطه سلسله اقدامات پول ساز تثبیت می شد و هیچ گاه وابسته به این مدیر و آن سرمایه گذار نبود. تثبیت وقوام یکی مثل بیضایی فقط در مباحث بارها تکرار شونده و حداقلی نظیر: بیمه های درمانی و یا توقعاتی چون در انزوا نبودن هنرمند نیست (کما این که بیضایی تمکن مالی مناسبی دارد و به این حداقل ها نیازی ندارد).
تثبیت یعنی این که بیضایی میل به فیلم سازی داشته باشد و آن ترجمه ای که با زبان سینمایی اش اتفاق می افتد را از سینماها دریغ نکند. ترجمه یعنی انتقال مفاهیم فرهنگ ساز از زبانی دشوار به زبانی همه فهم، کاری که در ید معدود آدم هایی چون بیضایی است.
به عبارت دیگر وقتی صرف ادامه کار برای هر کارگر ساده و بدون مهارت را امنیت تعریف می کنیم. برای عرصه ی کار خلاقانه و هنری هم «امنیت» فقط معنای بیمه و رفاه نسبی نمی دهد. کار هنری هم به مانند هر نوع اشتغال دیگری اگر امتداد نداشته باشد، امن نیست.
پس توقع این که یکی مثل کیمیایی معطل سرمایه گذار نماند و ذهن اش هرزِ مجادلات و جنگ هایی برای تامین سرمایه نشود، توقع زیادی نیست. مادامی که نگاه های تنگ نظرانه ودلواپس از سر فرهنگ و هنر چشم بر ندارد و از هنر تعریفی محدود و خاص ارائه دهد، هیچ وقت صنعت – هنر شکل نخواهد گرفت و مادامی که صنعت – هنر شکل نگیرد. ثبات به وجود نمی آید و ثبات که به وجود نیاید، هنرمند آن خلوت مورد نیاز کار خلاقه را نخواهد داشت و باز هم تا زمانی که خلوت و آرامش هنرمند تامین نباشد، اثری ماندگار و فرهنگ ساز شکل نخواهد گرفت.
وخب اثر ماندگار که نباشد از هنر فرهنگی نمی ماند. موریانه های انحصار طلبی و شک و تردید درونش را می خورند. فیلم ها جعلی تر و خودنمایی ها بیشتر و مخاطبان گمراه تر و...آجر کج یک دیوار را که از ذهن مغشوش کارگر ساختمانی نشات گرفته می شود به آنی صاف کرد و اما ذهن مغشوش نشات گرفته از یک اثر کژ فرهنگی را چند سال زمان باید؟ کیمیایی درگیر مجادلات بیهوده است. چشم به دست دیگران و بیضایی نگاه سنگین مداخله گر را تحمل نمی کند. دو دردی که زبان دو فیلمساز را الکن کرده که هر دوی این درد ها از صنعتی نشدن هنر نشات می گیرد. حیف است یکی فیلم اش را نصفه و نیمه می گذارد و آن یکی هم که خارج نشین باشد، این معطل سرمایه و آن خسته از تحدیدها.
بارها و بارها حداقل طی یک سال گذشته خبرهای بدی از حیوان آزاری شنیده ایم. ویدئوها و عکس هایی که در شبکه ها اجتماعی دست به دست شده اند و ما را نسبت به خودمان نا امید کرده اند. اما حالا سرباز فداکار مریوانی در اقدامی که منجر به نجات یک سگ شد و پایش را از دست داد، تا هم امیدواری را به «ما» برگرداند و هم یادمان بیندازد که سربازی و پادگان و مفاهیمی مثل: امنیت، ابعاد دیگری هم دارد که گاه به آن بی توجهیم.
«پادگان» به مثابه یک جغرافیای تعلیمی و سازنده گاها فرصت بی نظیری برای انسان سازی است.
انسان سازی در سطحی عریض و گسترده که به تمامی قابلیت های قابل توجه انسان توجه داشته باشد. سرباز مریوانی شاید خاطرمان آورد که تنها ادوات نظامی نیست که تامین امنیت نمی کند و فردای لزوما مطمئنی را رقم نخواهد زد. گاه ذهن ها و جسم هایی که آمادگی و پذیرش این همه از خود گذشتگی را دارند گنج های مطمئن تر و قابل افتخارتری هستند.
اصلا مگر نبود هشت سال دفاع دلاورانه در مقابل رژیم بعثی و کلی کشورهای هم پیمان غربی. چه کسی می تواند انکار کند که از خودگذشتی و ذهن های پالوده مدد رسان هشت سال جنگ تحمیلی نبوده است؟
سربازی که کشش از خودگذشتگی برای یک سگ را دارد، نوعدوستی را تا عمق جان درک کرده و قابلیت های فراوانی برای زیست اجتماعی و درک همنوع خواهد داشت. اهمیت دشمن خارجی و لزوم دفاع جانانه و آمادگی نظامی، البته که غیر قابل انکار است. اما گاه چیزهای از درون ما را ضعیف می کند و به مرور آن قدر کم جان می شویم که نای اسلحه به دست گرفتن را هم نخواهیم داشت. مردمی که با حیوانات مهربانانه رفتار نمی کنند و با محیط زیست در صلح نیستند، به سطحی از کرختی و بی تفاوتی رسیده اند که در بزنگاه هایی که باید حتی مفهوم وطن را هم درک می کنند.
در واقع پیش زمینه درک مفاهیمی چون: امنیت و دفاع و میهن در درک و دریافت دنیای اطراف و پیرامون است. جامعه ای که به سطحی از عصبیت افسارگسیخته می رسد و نسبت به اطرافش مهربان نیست، دیگر نمی تواند فداکار باشد و در چنین شرایطی مسئولیت نهادهای انسان سازی چون: آموزش و پرورش که با خیل وسیعی از آینده سازان در تماسند مهم می شود.
این ها همه را نوشتیم و حیف است که برای سرباز مریوانی هم ننویسیم که یک «پا» داد و کلی «جا» باز کرد. آینده ای که از او تامین می کنید قوت قلبی است برای ذهن هایی که جلب او شده و اندازه او شهامت ندارد. اگر مسئولانی که می توانند هوای کار را داشته باشند در حقیقت آدرس درستی به دیگران خواهند داد، دیگرانی که کشش همدلی را دارند و مسیر را پیدا نمی کنند.
انتشار گزارشی راجع به کارتن خواب هایی که در گور می خوابند. تکانه ی عجیبی در رسانه ها ایجاد کرد. خبر سیاه و صریح بود آن قدر که اصغر فرهادی دردش آمد و خطاب به روحانی نامه نوشت.
حاشیه نشینی و فقر و تصویر سیاه بزهکاری رهاورد موج گسترده ی مهاجرت از روستاها به شهر است. موجی که در درجه اول از مدیریت ناصحیح منابع آبی سرچشمه می گیرد و بعد در سطحی پایین تر از بی توجهی به استعدادهای هر جغرافیا در اشتغالزایی و تشویق به سکونت پایدار نشات می گیرد. در واقع سیل اقدامات یهویی و مقطعی و غیر کارشناسانه حالا در این سال ها دارد نتیجه می دهد واقعیتی خشن و عریان را پیش روی ما می گذارد.
خشم و بغض فرهادی بیراه نیست چون این سیاهی را حداقل دو دهه قبل تر خیلی ها پیش بینی کردند و اما قدرت انکارسازی های آمارهای برخی دولت ها هر بار سدی شد برای انتقاد پذیری و تغییر نگرش و روش.
درآمدهای نفتی کلان قدرتی کاذب به برخی دولت ها می دهد که بی نیاز از پاسخگویی به عموم مردم و در فرار مدام از رابطه ای سازنده با جمعیت، خودسرانه شکلی از توسعه را ایجاد می کند که ویرانی اش بیش از سازندگی اش خواهد بود. گسترش شهر نشینی در این شکل حباب وار و کاذب و این اقبال کور به شهرها و به خصوص کلانشهرها علاوه بر تبعات اجتماعی و فرهنگی بی شمار، حداقلی ترین نیازهای زندگی را هم دیریاب می کند و حواشی کلانشهرها بزرگتر از متن آن می شود (بماند که متن هم مثلا همین روزها در تهران قفل ترافیک و پرخاش خورده و حبس شده است) حواشی وقتی بزرگتر از حالت نرمال شد در کنار تن سنگین و ناکارآمد نهادهای حمایتی مثل: بهزیستی تولید فقر و نکبت می کند. چون همان آمارهایی که هر بار برخی دولتی ها و افراد مستقر را در مقابل منتقدان مسلح می کند، این بار در شناسایی نیازمندان واقعی یک راه اشتباه دیگر مقابل تصمیم گیرندگان می گذارد. اصلا خیلی از بودجه های حمایتی به افرادی می رسد که بی نیاز هستند و نیازمندترها در گور می خوابند!
منظور و مراد این که وقتی دولتی و ساختاری در شناسایی و تحلیل داشته ها و نداشته هایش توانا نباشد، بالکل به خطا می رود. چون اصل اساسی تنظیم برنامه های توسعه محور شناخت و معرفت از شرایط است. تا شناختی واقعی حاصل نشده باشد نمی شود خط مشی تعیین کرد و اگر خط مشی هم تعیین شود، پر خطا و غیر واقعی و در مواقعی غیر قابل انعطاف خواهد بود.
روستاها روز به روز خالی تر می شود. افراد از دورترین نقاط به کلان شهرها هجوم می آورند. اشتغال زایی های جعلی و بی مصرف است. اصلا به استعداد ها و نیازهای مناطق توجه نمی شود و یک الگوی ثابت برای فرهنگ ها و جغرافیاهای گوناگون تجویز می شود. در مازندران با زمین های گران بهایش آپارتمان می سازند و کارخانه می زنند و در کویر مرکزی دنبال آب می گردند.
منابع آبی میان مناطق مختلف گروکشی می شود. بیکاری گل سر سبد است و آوارگی هم پشت سرش وارد خانه ها و خیابان می شود. چنین اوضاعی کمی تحریم داشته باشد و چند مدیر ارشد دولتی عوام فریب، وضع بد و بدتر خواهد شد. اجتماع و فرهنگ و اقتصاد بخشنامه ای می شود؛ تهی و خالی از دور اندیشی! از اینجا به بعد واقعیت خیابان و گورستان حرف خواهد زد. حاشیه نشینی درد همه جوامع اعم از توسعه یافته و غیر توسعه یافته هست و هیچ وقت کاملا درمان نخواهد شد، اما میزان وشدت آن تفاوت دارد و همین میزان و شدت کیفیت زندگی را تعیین می کنند. اگر جامعه ای آرمانی این گونه دچار چالش شود، دردش تا استخوان هم می رسد. فرهادی گفته بود آرمانی که در گور می خوابد، «آرمان» در گور می خوابد. تمام!
صبح چهارشنبه سرگیجه ی عجیب بود. هر لحظه اخباری متفاوت از «دنیا فنی زاده» به گوش می رسید. مادر تکذیب می کرد و همسر تایید و در نهایت آن تایید دوست نداشتنی واقعی شد و کلاه قرمزی از حرکت ایستاد. از مرگ نوشتن سخت است و اصلا این که چهره ای را به واسطه مرگ در این فهرست می گذاریم، حال خوبی ایجاد نمی کند. اگر این مرگ دست خاطره ها را بگیرد که درد مشترک می شود و درمان درد مشترک هم در این سال ها گران شده و به وسع ما نمی رسد.
«دنیا فنی زاده» خیلی زود و در یک روند پر شتاب رفت. فاصله انتشار خبر بیماری اش تا لحظه ی مرگش خیلی زمان نبرد و شاید هم به اندازه تیتر یک نشد و نمی دانم شاید ما به اندازه جدی نگرفتیم اش و گمان کردیم خبر سلامتی اش به زودی خواهد رسید.
اما خب «مرگ» قطعی ترین موردِ دنیای نسبیت است. ما همه در مورد چگونگی زندگی می اندیشیم، کجا بنشینیم و چه بخوریم و تا خواسته های ایده آلیستی تر مثل: شهرت و ثروت اما مرگ را فراموش می کنیم.
زندگی با همه ی نسبیت اش ما را می بلعد (اشتباه نکنید نمی خواهیم مثل دیوار نوشته ها زندگی را بزنیم و مرگ را چماق کنیم) اما مرگ قطعی ترین و فرار ترین مفهوم بشری است. انقدر قطعیت دارید که دائما فراموشش می کنیم. از یاد می رود و هر بار در بزنگاهی و اندازه چند واژه خودش را به رخ می کشد.
گاهی خبر فوت یکی از آشنایان پشت گوشی تلفن و لحنی داغدار و گاه یک آشنای همگانی و در کلمات غمگین یک خبر گزاری. این ها آلارم های مرگ اند! «دنیای فنی زاده» آلارم اش اما ممتد و سمج بود. او به قدری که در زندگی خاطره ساخت با مرگ نمادین هم خودش را میان ذهن های ما حک کرد (فقدانش از دست های خاطره ساز شروع شد) مگر می شود حرف های ناباورانه مادر بی خبر اش را به همین راحتی فراموش کرد؟ اگر بتوانیم حرکات مشنگ وار کلاه قرمزی را که به پوچی زندگی می خندید و ما را بازی می داد را فراموش کنیم به همان اندازه هم این مرگ تراژیک را فراموش می کنیم.
جانِ عروسک های بچگی رفت و کمی از آن جان را برای خودش نگه نداشت. خوش به حال شما که میان قطعیت مرگ و نسبیت زندگی تعادل برقرار کردی. چنان مچاله در زیر میز به قصد خاطره سازی و چنان رها در زیر خاک. پرویز خان می گفت تا قبر آ آ آ آ میخواست آهی بکشد از جوانمرگیِ دنیا، فرصت خودش هم کم بود اما.
حرف و حدیث پیرامون مهدی رحمتی دروازه بان سابق تیم ملی و نیمکت نشین فعلی تیم استقلال زیاد است. طی چند روز گذشته خبرهایی مبنی بر قرار گرفتن نام رحمتی در لیست فروش به گوش رسیده که با تکذیب قاطعی هم همراه نشده. رحمتی دروازه بان کمی نیست و تاثیرات مثبت زیادی در استقلال داشته، او به جرات خیلی از امتیازات را برای استقلال به تنهایی کسب کرده. پس گذشتن از نام او اتفاق بزرگی است و البته نباید فراموش کنیم که حضور رحمتی در چارچوب این تیم فشار روانی مضاعفی هم با خودش می آورد که قابل چشم پوشی نیست.
با شایعاتی که نقش رحمتی را فراتر از یک دروازه بان در مجموعه استقلال قلمداد می کنند، کاری نداریم. اما واضح است که دروازه بان مغضوب کی روش حداقل از دو جنبه مستعد حاشیه سازی است؛ دروازه بانان در موقعیتی متفاوت به عنوان آخرین پناه یک تیم موقعیت ویژه ای دارند و به چشم می آیند. آن ها حتی در پوشش هم متفاوت از دیگران هستند و شرایط خاصی برای خود نمایی دارند، نگاه کنید به بی شمار دروازه بان هایی که درگیر حواشی شده اند. نمونه ی نزدیکش سوشا مکانی. دروازه بان ها با هر کنشی، توجهی غلو آمیز دریافت می کنند، چون در یک موقعیت انفرادی اما در یک مجموعه قرار می گیرند و به عبارتی اگزجره ترین عضو یک تیم فوتبال هستند.
پس تا اندازه ای کنترل دروازه بان کار دشواری است خصوصا این که آن دروازه بان دارای قدمت و سابقه هم باشد.
رحمتی جدا از این ها در استقلال سال های گذشته ستاره و دردانه بوده. اینجای کار اما گناه از رحمتی نیست. او سپر بلای مربیان عمدتا کم دانش این سال های استقلال بوده که با وجود او معایب و کاستی ها تیم را می پوشاندند و کیست که نداند، وقتی یک تیم فوتبال در بازی های زیادی بهترین بازیکنش دروازه بان تیم است یعنی این که اوضاع خوشی ندارد.
در این میان اگر رفتن رحمتی تصمیم منصوریان باشد و توصیه ای از خارج مجموعه منجر به چنین اقدامی نشده باشد، باید برای این مجموعه نگران بود. چون اراده ای برای مدیریت یاغی ستاره ی تیم وجود ندارد. مسابقات لیگ مثل مسابقات تیم ملی مقطعی و دوره ای نیست که بشود با قاطعیت قید هر بازیکنی را زد. اگر کی روش با مدیریت روانی قدرتمندی که دارد رحمتی را حذف می کند و آسیب آن چنانی نمی بیند، شرایط لیگ و باشگاه بالکل غیر قابل قیاس است. در مسابقات فرسایشی لیگ باید با یکی مثل رامین رضائیان هم کنار آمد. نفع حداکثری با در نظر گرفتن تمامی ابعاد تحمل یک نفر یا حذف اوست. والسلام.