منشاء های روز اول ماه مه چه هستند؟
روزا لوکسامبورگ :
ایده ی فرخنده بکار بردن یک جشن تعطیل پرولتاری بعنوان وسیله ای برای اکتساب هشت ساعت در روز نخست در استرالیا زاده شد. کارگران آنجا در ١٨۵٦ تصمیم گرفتند توقف دسته جمعی یک روز کامل کار را با جلسات و تفریحات بعنوان تجلی موافق با هشت ساعت در روز سازماندهی کنند. روز این جشن باید ٢١ آوریل می شد. در ابتدا، کارگران استرالیایی این را فقط برای سال ١٨۵٦ در نظر داشتند. ولی این نخستین جشن چنان اثر نیرومندی بر توده های پرولتاری استرالیا بخشید که بر آنان به جای گذارد منجر به تهیج [آژیتاسیون] نوعی گشت که تصمیم گرفته شد جشن را هر سال تکرار کنند.
پیام سیاسی- اقتصادی سفر خانم پارک
جلال برزگر:
ایران چنانچه در بحث فناوری هسته ای هرگز به راه وروش کره شمالی اقتدا نکرده است به لحاظ اقتصادی هم الگوی کره جنوبی را قابل استفاده تر از کره شمالی ارزیابی می کند. از همین روست که امروز به جای رهبر جوان کره شمالی که سئول و دیگر شهرهای جهان را آشکارا تهدید هسته ای می کند، پارک گئون هی، رئیس جمهوری کره جنوبی، میهمان ایران است.
روزنامه وقایع اتفاقیه
عارف یا لاریجانی؟
روزنامه خراسان :
اظهارنظرها درباره ریاست لاریجانی یا عارف که بلافاصله پس از مشخص شدن نتایج انتخابات آغاز شده بود، روز یک شنبه شدت گرفت. نکته قابل توجه این موضع گیری ها این بود که هنوز کمتر کسی از چهره های مستقل دراین باره اظهارنظر کرده و همین کار پیش بینی رئیس مجلس دهم را سخت کرده است.
محمدعلی ابطحی عضو مجمع روحانیون مبارز:
ریاست محمدرضا عارف با پشتوانه رای ۱ میلیون و ۶۰۰ هزار نفری در مقابل رای ۱۶۰ هزار نفری علی لاریجانی «بهترین حرمتگذاری به مردم است»، ضمن اینکه «لاریجانی دیگر قدرت تصحیح ارتباطات سطح ملی اصلاحطلبان با نهادهای قدرت را هم ندارد و باز هم عارف بیشتر مورد اعتماد نهادهای قدرت است.»
کاظم جلالی رئیس فعلی فراکسیون رهروان ولایت نزدیک به علی لاریجانی تهران که در انتخابات هفتم اسفند ماه با لیست امید به مجلس راهیاف:
منتخبان تهران میثاق نامه ای در حمایت از ریاست عارف امضا نکرده اند اما ریاست مجلس را کل نمایندگان تعیین می کنند، اما باید به یک فرآیند عاقلانه ای که شکاف ایجاد نکند، رسید.
***
باج گیری از علی لاریجانی
طی چند روز اخیر و به خصوص پس از دور دوم انتخابات مجلس تلاش های جدیدی از سوی اصلاح طلبان برای جایگزینی عارف به جای لاریجانی صورت گرفته است
اصلاح طلبان :باج گیری از علی لاریجانی
به نظر می رسد که انتشار چنین اخباری با یک هدف انجام می شود.لاریجانی برای دریافت رأی اصلاح طلبان باید امتیازهای بیشتری به آنان بدهد.
مهدی پورصفا:
«علی لاریجانی کسی است که می تواند برخی از مشکلات آنان(اصلاح طلبان) را با حاکمیت حل کند و این مسئله ای است که محمدرضا عارف توان آن را ندارد.»
روزنامه جوان، نزدیک به سپاه پاسداران
***
چه کسى رئیس مجلس مى شود؟
روزنامه فرهیختگان:
این مهم ترین پرسش سیاسى این روزهاست» چرا که «على لاریجانى و محمدرضا عارف هــر دو نامزدهاى ریاست مجلس ایران هستند، اما شاید این براى اولین بار باشد که دو نامزد اصلى چندان اهل رقابت با یکدیگر براى کسب کرسى ریاست نیستند.
مهتاب اسفندیارى:
ائتلاف اصلاح طلبان و حامیان دولت بزرگ ترین گرایش را در مجلس تشکیل مى دهد. براى حفظ این ائتلاف شاید تنها راه این باشد که ریاست مجلس به شکل «غیررقابتى» تعیین شود.
نحوه حضور روحانی در مراسم روز کارگر
حسن روحانی سوار بر خورد در حال عبور از مقابل کارگران مپنا
روزنامه وطن امروز، نزدیک به جبهه پایداری:
«در حالی که در بازدید مقامات ارشد نظام از کارخانه ها و گروه های اقتصادی معروف، همواره بازدید از مجتمع یا کارخانه در برنامه های این مقامات گنجانده شده بود اما این بار و در برنامه دولت روحانی برای روز کارگر، این برنامه گنجانده نشده بود و روحانی در حالی که کارگران گروه اقتصادی مپنا او را مشاهده می کردند؛ سوار بر خودروی خود این مجتمع بزرگ را ترک کرد.»
این روزنامه به «انتقاد از این اقدام روحانی در شبکه های اجتماعی» اشاره کرده و همزمان آن را با بازدید رهبر جمهوری اسلامی از مپنا در سال ۹۱ مقایسه کرده است.
طنز
بزرگ تر از چالدران
پیمان مقدم:
یک کشور دوست و برادر در یک حمله غافلگیرانه دیگر و در راستای ساختن تاریخ کهن برای عمر کوتاه خود، پس از ثبت چوگان و آسیاب بادی و تلاش نافرجام برای سند زدن نان لواش به نام خود، حالا در نمایشگاهی در باکو نام شاه اسماعیل صفوی را هم به فهرست پادشاهان آذربایجان افزوده است.
نویسنده معتقد است این ها تعجب ندارد. وقتی در کشورمان گروهی هستند که با ذوق وشوقی کم سابقه درباره رفع نشدن تحریمها و بیحاصل بودن برجام و بازنگشتن اموال بلوکه شده خبر جعل میکنند و بر طبل شادانه میکوبند و دست افشانی و پایکوبی میکنند، خیلی هم عجیب نیست که همسایهها طمع غارت شان گل کند و در دست درازی حریص شوند. دوستان روزگاری که تحریمها و قطعنامهها از پی هم میآمد، به سبب اینکه ماحصل و دسته گل دوستان شان در دولت هاله نور بود، روزه سکوت گرفته و ماست در دهان شان فوران کرده بود.
در ستون طنز روزنامه دولت آمده: همان ها حالا اما چنان برای برچیده شدن تحریمها یقه پاره میکنند و از برای برداشته نشدنش فریاد و فغان توأم با شادی سر میدهند که دولت عثمانی به خاطر پیروزی در نبرد چالدران چنین پای کوبان و دست افشان نبود.
روزنامه ایران
واقعا نمایشگاه کتاب نمیخواهیم؟
الهه خسروی یگانه، دبیر سرویس ادبیات:
در مقاله ای در وقایع اتفاقیه
نمایشگاه کتاب تهران یکی از دستاوردهای انقلاب است که در سی سال گذشته نصیب ایران شده است. نمایشگاه کتاب تهران اگر نه در سطح جهان، لااقل در سطح خاورمیانه جایگاه چشمگیری دارد. ویترین فرهنگی این مملکت، در چند دهه گذشته به نمایشگاه کتاب مزین بوده است و از سایه آن توانسته است دستاوردهای فرهنگی بسیاری را شامل حال اهالی فرهنگ این سرزمین کند.
سخنان موحدی کرمانی در نماز جمعه هفته گذشته تهران عجیب است، در مملکتی که نشرش تنها و تنها به واسطه کمکهای دولتی سر پا مانده است، در مملکتی که تیراژ کتاب به شمارگان اسفبار ۵۰۰ جلد رسیده و صاحب اثر برای چاپ اثرش باید از هفتخان رستم رد شود و هزارتوی ممیزی را دوره کند، صحبتکردن درباره حذف نمایشگاه کتاب تهران بر چه مبنایی و براساس کدام منفعت و مصلحت است؟ درواقع پرسش اصلی این جاست که اگر نهاد، سازمان یا سازو کاری بر میل برخی از مسئولان نمیچرخد یا کارکرد آن با چیزی که مدنظر آنها بوده مطابقت ندارد، آیا چاره در حذف یکباره آن است؟
آن جوانانی که آیتالله موحدی کرمانی نگرانشان هستند که اگر کتاب غیرمفیدی را از نمایشگاه ابتیاع کنند و بخوانند، منحرف شوند، پیش از آنکه حتی بخواهند سری به نمایشگاه کتاب بزنند، دنیایی از اطلاعات، دادهها و مطالب را در گوشی تلفن همراه خود به این طرف و آن طرف میبرند. در دورهای که زمین و کشورهایش، دهکده جهانی نام گرفته، صحبت از دیوار کشیدن دور کشور برای وارد نشدن آرا و عقاید به درون جغرافیای یک مرز، امری محال و ناممکن است.
وقایع اتفاقیه
***
اشتیاق به خواندن و مطالعه
لیلی گلستان:
اشتیاق به خواندن و مطالعه باید از کودکی و از بطن خانوادهها آغاز شود و پس از آن در مدرسه تداوم و تحکیم پیدا کند. خانوادهای که خود روزنامه نمیخرد و با مقوله خواندن بیگانه است، چطور میتواند کودکی را پرورش دهد که کتابخوان باشد؟ در چنین بزنگاهی است که لزوم برپایی نمایشگاه کتاب بهخوبی احساس میشود و اتفاقا باید جدیتر از همیشه به آن نگاه کرد چراکه میتواند زمینهساز آشتی خانوادهها، آموزشوپرورش و دیگر بخشهای فرهنگی اجتماع با کتاب باشد.
***
نمایشگاه کتاب، فستیوال فرهنگی کشور
محمدعلی جعفریه مدیر نشر ثالث:
نمایشگاه کتاب یکی از معدود فستیوالهای فرهنگی کشور است که به تأیید سران نظام رسیده و حرف پنج میلیوننفری که هرساله از این نمایشگاه بازدید میکنند هم چیزی جز این نیست. به نظرم اینکه اخیرا سخنانی درباره نمایشگاه کتاب مطرح شده، قضاوت و نظر مردم و سران نظام نیست بلکه صرفا قضاوتی فردی است که صورت گرفته بیآنکه بدانند تمام کتابهایی که در نمایشگاه کتاب عرضه میشوند و حتی کتابهایی که از سوی ناشران خارجی به نمایشگاه میرسند، توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بازبینی و ارزیابی می شود.
اعتماد
***
نشر کتاب را تعطیل کنید
علی میرفتاح:
در واقع از تحلیل ماجرا ناتوانم. شما کمکم کنید و راهنماییام کنید تا حرف اساتید بزرگوار را چطور تحلیل کنم و در چه کانتکسی معنی کنم که خواستهاند نمایشگاه کتاب تعطیل شود؟ یعنی واقعا کتاب، آن هم در جمهوری اسلامی کسی را گمراه و بیدین میکند؟ این همه نظارت و این همه مواظبت آخرش برسیم به اینجا که برای راحتی خودمان کل صورت مساله را پاک کنیم؟ یک دفعه بفرمایید آب ببندند در انبارهای کتاب و ناشران را کلهم اجمعین بفرستند به کار گل و نویسندهها را ببرند برای تکمیل کمربند سبز تهران به بیگاری. فارنهایت چهار، پنج، یک نکند راستی راستی قرار است جامه واقعیت بپوشد؟
گیرم توی مملکت هفتاد و چند میلیونی تیراژ کتاب به حداقل برسد. همین حداقلش هم خطرناک و نگرانکننده است. کار بد مصلحت آن است که مطلق نکنی. کتاب هم همین بهتر که مطلق نخوانی. همین تیراژ مختصر هم بهتر است که صفر بشود و خیال همه را راحت کند. کتاب به چه درد میخورد؟ بنشینید پای تلویزیون و شهرزاد ببینید و پنجاه کیلو آلبالو نوشجان کنید! بنشینید و من سالوادور نیستم ببینید و غش و ضعف کنید. چه کسی از کتاب خیر دیده که شما بخواهید دومیاش باشید؟
برای حفظ آبرو هم که شده چهارتا کتاب دکوری و غولآسا در حاشیه بزرگراه جهان کودک بگذارید که نگویند با کتاب مخالفید. از همین کتابهای غولآسا بخرید بگذارید گوشه خانهتان و کیفش را ببرید و وقتتان را بروید در تلگرام و وایبر هدر بدهید.همه که نباید کتاب بخوانند. باید ببینیم آیا شما در حد و مرتبهای هستید که سر خود به نمایشگاه بروید و کتاب انتخاب کنید و بخوانید؟ کتابها را باید با یک جاهایی و با یک افرادی چک کرد.
اعتماد
طنز
تهران، شهر رویاها
پویان فراستی:
من در تهران به دنیا آمدم و در همین تهران درس خواندم و با اجازه بزرگترها با حفظ تمامی موازین و قوانین اجتماعی و سیاسی در همین شهر هم قصد ازدواج دارم. بالاخره من برای این شهر زحمت بسیاری کشیدم و آن را مثل کف دستم می شناسم. باور کنید بلوف نمیزنم به عنوان مثال خیابان ولیعصر بعد از حلیم فروشی سید مهدی در پیادهرو یک چاله بزرگ وجود دارد که حداقل روزی سه قربانی دارد یا ضلع شمال شرقی میدان قزوین کنار آب هویج فروشی؛ دیواری هست که سه عدد سوراخ دارد که در دوتای آن موش زندگی میکند و یکی از سوراخها خالی از سکنه است که البته جا دارد همین جا از شهرداری محترم بابت تمامی خدماتی که به جک و جانورهای این شهر میدهد ،تشکر کنم.
تازه کنکور داده بودم و شاد بودم. بالاخره در این خانواده یک نفر وارد دانشگاه سراسری در تهران شده بود. اما پدرم تا یکی، دو هفته پول تو جیبی بهم میداد و من هم برای خودم در شهر چرخ میزدم اما کم کم قضیه فراموش شد و پدرم گفت: عزیزم شما ۱۸ سالت شده یک تکونی به پات بده و برو پول دربیار..اما خب کو کار؟
در ادامه طنزنویس بی قانون شرح داده که چطور از بیکاری رهایی یافته و همراه گروهی از هم کلاسان و دانشجویان دیگر برای سرشماری استخدام شده « باید هرکس در گوشهای از چهار راه میایستاد و تعداد آدمها، موتورها، ماشینها و تاکسیهایی را که در هر دقیقه رد میشد را میشمرد. همین! با سه نفر در یک ایستگاه اتوبوس نشستیم و تا هشت شب فقط شمردیم و دود ماشین خوردیم!
بیقانون
برادرکشی 500 هزار تومانی
دو پسر، تنها به خاطر 500 هزار تومان برادر افغان خود را کشتند.
ساعت 10 شب نهم اردیبهشت ماه پسری افغان به نام صابر 23 ساله با خونریزی شدید به بیمارستان هفتم تیر انتقال یافت و خیلی زود تسلیم مرگ شد.
وقتی ماموران کلانتری 168 سیزده آبان پی بردند که جنایتی رخ داده است به تحقیق از صاحبکار وی پرداخته و دریافتند دو برادر صابر که همایون و محمد -24 و 22 ساله- هستند وی را مورد حمله با چاقو قرار داده اند. خیلی زود این دو برادر پیش از فرار در فاز ششم منطقه بازار «آهن مکان» دستگیر شدند و انگیزه خود را بدهی 500 هزار تومانی صابر به خودشان دانستند. محمد در بازجویی ها گفت: من و همایون از صابر 500 هزار تومان طلب داشتیم اما او با قلدری می گفت که پولمان را نمی دهد تا اینکه تصمیم گرفتیم هر طوری شده پولمان را بگیریم و وقتی او باز اعتنایی به خواسته مان نکرد دعوایمان شد و ناگهان همایون با چاقو دو ضربه به شکم صابر زد و او روی زمین افتاد.
روزنامه ایران، شماره 6202 به تاریخ 12/2/95
تاکید کارگران بر تعیین مزد عادلانه و حمایت از کالای ایرانی
راهپیمایان مراسم جهانی روز کارگر دیروز در قطعنامه پایانی خود بر لزوم همسان سازی مستمری بازنشستگان و رسیدگی به وضعیت کارگران قراردادی و پیمانی تاکید کردند. در راهپیمایی دیروز که با حضور تعدادی از کارگران کارخانه ها و واحدهای تولیدی و صنعتی برگزار شد، لزوم رسیدگی به وضعیت کارگران قراردادی و پیمانکاری، تامین امنیت شغلی و همسان سازی مستمری کارگران بازنشسته به عنوان خواسته های صنفی کارگران مورد تاکید قرار گرفت. اصلاح قراردادهای موقت کار از طریق اجرای کامل تبصره های ۱ و ۲ ماده ۷ قانون کار، حمایت از کالاهای ایرانی و عملیاتی شدن تولید و اقتصاد مقاومتی، توجه به مطالبات صنفی کارگران و معلمان و به رسمیت شناخته شدن حق آزادی فعالیت های صنفی کارگری از دیگر مطالباتی بود که راهپیمایان مراسم از طریق حمل پارچه نوشته و یا سردادن شعار، تحقق آن را از دولت خواستار شدند.
روزنامه ایران، شماره 6202 به تاریخ 12/2/95
هیچ آسیب اجتماعی در سالهای اخیر کاهش نیافته است
رئیس سازمان بهزیستی کشور، انوشیروان محسنی بندپی، ضمن ابراز تاسف از روند رو به رشد آسیبهای اجتماعی در کشور گفت: «در حال حاضر با آسیبهای اجتماعی روبرو هستیم که ماهیت آنها شرایطی را برای افزایش و گسترش جرایم فراهم میکنند.»
او در نشست مشترک قوه قضاییه و سازمان بهزیستی کشور که به منظور انعقاد سند همکاریهای مشترک با هدف پیشگیری وقوع جرم برگزار شد افزود: «هیچ کدام از آسیبهای کشور در سالهای اخیر کاهش نیافته بلکه به صورت مداوم رو به گسترش بودهاند و این مساله هم در تعداد زنان سرپرست خانوار و هم کاهش سن ابتلا به جرائم و اعتیاد و غیره صدق میکند.»
وی در ادامه ضمن بیان آماری از وضعیت مراکز پیشگیری از اعتیاد سازمان بهزیستی کشور عنوان کرد: «در حال حاضر سازمان بهزیستی حدود ۲۲۰۰ مرکز پیشگیری در حوزه اعتیاد دارد و بار بیش از ۶۰ درصد افراد مبتلا به اعتیاد برعهده این سازمان است.»
ایسنا
در جامعهی سرمایهداری :
"مبادله، رابطهی ابژه- ابژه را بازنمایی میکند که در آن سوژه تقریبا" کاملا" اختیار خود را از دست داده است. بخت و تصادف در روابط مبادله حاکم هستند و نه کنشهای سنجیدهی انسانها. در حالی که در جوامع پیشاسرمایهداری، افراد به افراد ستم میکردند، در سرمایهداری اشیاء به افراد ستم میکنند. "آنچه سلطهی شخص بر شخص بود، اکنون سلطهی عام شیء بر شخص و محصول بر تولیدکننده است." مارکس مناسبات بازار و مبادله را در مقابل این اصل هنجارین میسنجد که در سال 1843 بیان کرده بود: "کل رهایی همانا تقلیل جهان و مناسبات انسانی به خود انسان است."
درک مارکس از بدیل سرمایه/ پیتر هیودیس؛ص 86 مترجمان: حسن مرتضوی، فریدا آفاری.
مرگ روزانه چهار نفر در محل کار
روزانه چهار نفر در کشور به دلیل حوادث ناشی از کار جان خود را از دست میدهند.
طبق تعریفی که وزارت کار، تعاون و رفاه اجتماعی مطرح کرده حادثه ناشی از کار عبارت است از اتفاق یا پیامدی که در جریان انجام کار پدید آمده و با صدمات شغلی مرگبار یا غیر مرگبار همراه است و حالا بر اساس همین تعریف در سالی که گذشت 1494 نفر جان خود را از دست دادهاند.
منبع:http://www.asriran.com/fa/news/464642
پژوهش تاریخی صورتبندیهای اجتماعی مقدم بر سرمایهداری
"مناسبات اجتماعی هر جامعهی معین عموما" از چشم مشارکتکنندگان در آن طبیعی و متعارف به نظر میرسد، به ویژه هنگامی که برای مدت چشمگیری حاکم باشد. این گرایش به طبیعی دانستن مناسبات اجتماعی در میان فیلسوفان نیز کمتر حاکم نیست، چنانکه مارکس در نظراتش دربارهی جان استوارت میل و دیگران در مقدمه بر گروندریسه نشان میدهد. یک راه برای به چالش گرفتن این گرایش به طبیعی دانستن همانا پژوهش تاریخی صورتبندیهای اجتماعی مقدم بر سرمایهداری است."
درک مارکس از بدیل سرمایه/ پیتر هیودیس؛ مترجمان: حسن مرتضوی، فریدا آفاری.
شهروندان جهان
بسیاری از مردم جهان بیش از آنکه خود را شهروندان کشورهایشان بدانند، خود را شهروندان جهان به شمار میآورند.
نظرسنجی انجام شده توسط بیبیسی نشان میدهد که در برخی از کشورهای جهان، اکثر مردم به جای تعصب در مورد تابعیت ملی و محدود کردن روابطشان به هموطنان خود، معتقدند که به عنوان شهروندان جهانی باید با افرادی با ملیت و فرهنگ متفاوت ارتباط داشته باشند. این نظرسنجی با شرکت بیش از بیست هزار پرسششونده در هجده کشور جهان انجام شد.
منبع: بی بی سی فارسی
16500 انسان قربانی سوانح رانندگی سال 94
رئیس جمعیت طرفداران ایمنی راه های کشور:
سوانح رانندگی سال گذشته در کشور 16 هزارو500 نفر کشته و 300 هزار مصدوم برجای گذاشت.
منبع:http://www.asriran.com/fa/news/464795
شیوهی فهم دنیا
دیوید هاروی:
به نظر من چیزی که از خواندن سرمایه مارکس نصیبتان میشود فقط به سادگی پیشنهادات در مانیفستکمونیست آمده نیست با آنکه بعضی از آنها به شکل شگفتآوری جذابند و مصداق امروزی دارند اما آنچه که کتاب سرمایه به شما نشان میدهد یک شیوهی فهم دنیاست که قابل انطباق با شرایط مختلف و انعطافپذیر است.
منبع: مصاحبه بی بی سی فارسی با دیوید هاروی
مردم دنیا را تغییر می دهند
دیوید هاروی:
من(به تغییرات) خوشبین هستم برای این که در نهایت شما نمیتوانید مردم را سرکوب کنید این روح در مردم وجود دارد وقتی که اونها را در خیابانها میبینید که میآیند تا کاری انجام بدهند اونها میتوانند دنیا را تغییر بدهند. و تغییر خواهند داد.
منبع: مصاحبه بی بی سی فارسی با دیوید هاروی
با بوی مردار به تنمون
کارگر کشتارگاه تهران:
"اینجا فقط بو و کثافتش برای ما می مونه. بیرون از کارگاه دوش می گیریم ولی بوی مردار به تنمون می مونه. تاکسی سوار میشیم مسافرا میگن چقدر بو میدی. همه جا مگس میاد دنبالمون. خونه هم میریم میگن بو میدی، نیا پیش ما... "
منبع:http://www.magiran.com/npview.asp?ID=3350987
کارگری در دریای خون
یک روز با کارگران کشتارگاه
بنفشه سام گیس
مثل زمین فوتبال، سلاخ خانه هم نفرات ذخیره دارد: کارگرهایی که مزد ساعتی و دقیقه ای می گیرند در فاصله دو استراحت کارگرهای قراردادی. استراحت، یک ربع دراز کشیدن روی زمین چمن کاری شده بیرون سلاخ خانه، گیراندن یک سیگار یا سر کشیدن یک لیوان چای در کنار صف گوسفندهای منتظر مرگ است. همه کارگرهای سلاخ خانه شغل دوم هم دارند. رایج ترین و آسان ترین، مسافر کشی است. آنها که ماشین دارند، مسافر کش می شوند بعد از تعطیلی کشتارگاه. بی ماشین ها هم، دست شان را در یک کارگاه نجاری یا جوشکاری یا خیاطی یا مکانیکی بند کرده اند. بین کارگرهای سلاخ خانه نباید دنبال کسی گشت که دیپلمش را گرفته باشد. همه، ترک تحصیلی اند به دلیل فقر خانواده. خوشبخت، آن کسی است که توانسته تا هفته های اول چهارم دبیرستان بخواند.
یک ربع به ٦ صبح، در آن تکه از دشت بی درخت، در ٨٠ کیلومتری تهران، فقط من و گاو قهوه ای بیدار بودیم. ١٤٠٠ گوسفند در آغل ها خواب بودند و بوی علوفه های پخش شده کف آغل بیدارشان نکرده بود. در هوای بی تکلیف اردیبهشت، گرمای نیمدار تنیده بود در بوی شور پِهِن.
آن طرف، ١٠٠ متر دورتر، مردهای خواب آلود، در سکوت رختکن لباس های شان را عوض می کردند و چکمه های لاستیکی تا زیر زانو می پوشیدند و پیش بندهای بلند به گردن شان می انداختند و چاقوهای سلاخی، پرِ شال کمرشان می بستند. این طرف، چشم های مورب گاو قهوه ای پر از آرامش بود. گوش هایش را به آرامی تکان می داد در فاصله نوازش های مردد من. کمتر از سه ساعت به پایان زندگی گاو قهوه ای مانده بود. من می دانستم و او نمی دانست...
سالن وسیع سلاخ خانه هنوز بی صداست و تاریک. فقط آواز گنجشک ها سکوت سلاخ خانه را می شکند. گنجشک هایی که در ارتفاع ٥ متری، در بریدگی فاصله سقف و دیوار، خانه کرده اند. تا ساعت شش و نیم که نخستین گوسفند وارد تله شود، مردها خواب را از چشم های شان می پرانند. وقتی نفر به نفر وارد سالن سلاخی می شوند هیچ شباهتی به نیم ساعت قبل شان ندارند. آن وقتی که در گرگ و میش اردیبهشتی، در اتاقک نگهبانی کشتارگاه، سلام نصفه ای از زیر زبان شان سُر می خورد و روبه روی ساعت زنیِ هوشمند می ایستادند و سپاسِ زنانه ضبط شده دستگاه، متلکی به زبان شان می آورد. ساعت شش و ربع صبح، چراغ های سالن سلاخی روشن می شود و مردها می روند پشت میز سلاخی و سینی تله، پشت ریل قلاب های یک پا و دو پا کردن گوسفندها، پشت ریل قلاب های پوست کنی و جدا کردن سر و دست و پای گوسفندها، هنوز کف سالن سفید است... گوسفندها را جمع کرده اند پشت ورودی تله. کمتر از ٥ دقیقه دیگر، ثانیه های پایان زندگی شان به شماره می افتد. چشم های خواب زده شان، تیله ای شده. شفاف مثل تیله. پرده چشم های شان، دیوار بیرونی سلاخ خانه و ورودی تله را منعکس می کند...
ساعت شش و نیم صبح، تله باز می شود. تله، یک دریچه با روکش پلاستیک است با عرض و ارتفاعی به اندازه رد شدن یک گوسفند. تله گوسفندی سمت راست سالن است و تله گاوی سمت چپ. نخستین گوسفند بدون هیچ واکنش اعتراضی هل داده می شود به درون تله. سلاخ گوسفند، گردن حیوان را از پشت می گیرد و «سلاخی» (چاقوی گردن بری) را دایره وار می کشد زیر گردن. گوش تا گوش. «نباید کامل بریده بشه. فقط ٤ تا رگ اصلی...» شره های خون به اطراف می پاشد. پارگی گردن، مثل یک دهان گرسنه باز مانده و سفیدی نای و بافت ها را می شود پشت جوی روان خون دید. گوسفند هنوز بی اعتراض است. درگیر شوک مواجهه با مرگ. بعد از ٢ ثانیه مرگ را می فهمد. دست ها و پاها به لرزه می افتد. چشم های تیله ای، خیره مانده به نقطه ای مبهم و سر را تکیه می دهد به صفحه فلزی سینی. دستیار سلاخ، گوسفند سر بریده را روی سینی جلوی تله هل می دهد به سمت یک پا شدن و یک پای گوسفند را به قلاب آویزان از نقاله گیر می اندازد. ١٥ ثانیه بعد، گوسفند، آویزان به قلاب، هشیار شده، آخرین رمق ها را تلف می کند. بدن آویزان، قوس برمی دارد به چپ و راست. خون رقیق از گردن گوسفند یک پا شده بیرون می ریزد و از درازای پوست و بدن سرازیر می شود در وان زیر قلاب ها و دور سوراخ آبْ رو گیر می افتد و کف می کند. لاشه، بی حرکت شده و قلاب در حرکت است به سمت جدا شدن سر و دست و پا و پوست کنی... .
«این می ترسه. می بینی؟ مردمک چشمش گشاد شده چون داره خون رو می بینه...» محمود، سلاخ گوسفندهاست. ٣٤ ساله، قد بلند، لاغر، پدر دو بچه و صاحب یک بره که اسمش را گذاشته خانم طلا.
«خانوم طلاچطوره محمود؟
- دستبوس... خواستگار اومده براش...»
عشق اوایل جوانی اش هر روز از جلوی خانه شان رد می شود و محمود، هر روز عصر منتظر این لحظه بی فرجام است. دست هایش آنقدر زور دارد که گردن گوسفند تب زده را محکم بگیرد و گوسفند ٤٠ کیلویی را مثل یک توپ پلاستیکی بکوبد به سینی فلزی و مانع از فرارش بشود. بعد از سلاخی هر گوسفند، تا گوسفند بعدی از تله رد شود، دست هایش را زیر فشاری آب می گیرد تا لکه های خون پاک شود. سال هاست که خانواده اش را به گیاهخواری عادت داده. ماه های اول کار در کشتارگاه، شب ها کابوس خون و مرگ و گوسفند می دید. سر بریدن برای محمود مثل خوردن یک لیوان آب است. به همان سادگی خوردن یک لیوان آب. خوردن یک لیوان آب چقدر طول می کشد؟
«ماها هم یه جور مرتکب نسل کشی میشیم. ولی... به مرور عادی میشه... مغزت به مرگ عادت می کنه...»
محمود، هم به گردن گوسفند چاقو می کشد، هم با من حرف می زند، هم حواسش به گوسفند پشت تله است، هم تلفن همراهش را چک می کند، هم جواب متلک بقیه کارگرها را می دهد، هم مردمک های چشمش از شش و نیم صبح تا آن وقتی که کنار دستش ایستاده ام یک رنگ و یکدست و بی تغییر است. دستیارش هیچ وقت نمی خواهد سلاخ باشد. بیژن، یک معتاد بهبود یافته است و نان اندام درشتش را می خورد. با صورت سرخ و موهای روشن و عرض و ارتفاع پهنِ قامت و سبیلی که دو طرف چانه اش را دیوار کشیده، آدم را یاد مردهای رمان های روسی می اندازد. کارش این است که گوسفندهایی که محمود سر می برد، یک پا کند.
«داداش سینی پُرِه ها...» بیژن عاشق کتاب های روانشناسی است. شاهنامه هم می خواند و رسیده به جنگ سهراب و رستم. بیژن چاقو ندارد. اما آرزوهای تیز، زیاد... کارگرهای سلاخ خانه همه به اجبار به این کار پناه آورده اند چون در مناطق محل زندگی شان و حتی تا کیلومترها دورتر، شغل دیگری نبوده. شغلی که مجال شغل «دوم» را هم بدهد. «سلاخی» شغل مورد علاقه شان نیست. فقط نان خانواده را تامین می کند. آن هم در کوچک ترین و کمترین اندازه.
«کی خوشحاله که ساعت ٤ صبح خوابش رو ول کنه بیاد سر گوسفند ببره و دل و روده گوسفند سوا کنه؟ مردم در مورد ما فکر می کنن آدمای بی احساس و خشنی هستیم. ما هم زحمت می کشیم. گرچه... بالاخره دیدن این همه خون و کشتار روی ضمیر ناخودآگاهت تاثیر می ذاره... خون گوسفند اسید داره. توی اخلاق و رفتارت تاثیر می ذاره...»
کارگرهای سلاخ خانه مطابق بقیه کارگرها حقوق می گیرند. اسمش را گذاشته اند «وزارت کاری». خالص دریافتی ماهانه: ٧٥٠ الی ٩٠٠ هزار تومان. کار سلاخ خانه تا ظهر ادامه دارد. طبق قرارداد با کارفرما، ذبح ١٠٠٠ گوسفند، کار روزانه است و باقی، اضافه کار. سلاخ گوسفند برای سربُری هر گوسفند اضافه، ٢٥ تومان می گیرد و بقیه کارگرها برای تمیز کردن هر گوسفند، ٨٠٠ تومان. همه کارگرهای کشتارگاه، قراردادهای موقت دارند و هر روز آماده اضافه کار هستند.
«ماه رمضون و محرم تا روزی ٢٠٠٠ تا هم کار می کنیم. بعد تا یه هفته می افتیم از خستگی و درد دست...»
صدای آمد و رفت بی توقف قلاب ها در ریل آویزان به سقف کشتارگاه، آواز گنجشک ها را می پوشاند. مردها برای حرف زدن فریاد می زنند. غیر از سلاخ گوسفند، بقیه روی یک سکوی فلزی مشبک ایستاده اند که دست شان به قلاب ها و لاشه های آویزان برسد. فاصله های شان از همدیگر به اندازه عرض یک گوسفند است. فرصتی برای فکر کردن به صفرهای حقوق نیست. سر بگردانند، پنج لاشه داغ گوسفند مثل پنج دست لباس به هم چسبیده اند. کنار دست هر کارگر، روی زمین، یک سوراخ قطور است. از این سوراخ ها، دست ها، پاها، کله ها، پوست و چربی جدا شده لاشه ها را می اندازند پایین: پیش «بار پاک کن ها» و «پوستی ها».
«دو سال سر بریدم. دیگه نتونستم. به جای اینکه خواب قشنگ رنگی ببینم خواب گوسفند سربریده می دیدم. عصبی شده بودم... . اینم هنوز تنش گرمه اما حداقل، حیوون جون نداره... راحت تری انگار باهاش...»
بعد از یک ساعت، کف سلاخ خانه لیز و چسبناک است از چربی خون گوسفند. اغلب مردهای سلاخ خانه هم مثل اغلب آدم ها عاشق گوشتند. گوشت گرم گوسفند. اما از گوسفندهای ذبح شده سهمی ندارند. حتی از امعا و احشا. سید محمد که انتهای سلاخ خانه ایستاده و از شکم دریده گوسفندها، دل و جگر جدا می کند، باید در پایان ساعت کار به تعداد گوسفندهای کشتارگاه، دستِ دل و جگر تحویل بدهد به صاحبان دام ها که آخر وقت می آیند برای بردن شقه های شان.
«هیچ وقت در نموندی آقا ممد؟
- نه... هر وقت لَنگ بمونم می دونی چی کار می کنم آبجی؟ ٤ صبح که میام اینجا، اون لُنگ رو جلوی ماشین میندازم زمین، دو رکعت نماز می خونم، میگم ای خدا، من زدنی ام. بزن. ما که زمین خوردتیم... آدم باید همیشه جلوی بزرگ تر از خودش لُنگ بندازه...
- جوابم گرفتی همیشه؟
- همیشه...»
سید محمد، با سبیل های بند انگشتی سیاه، با دلی سیر از تمام آرزوهای اجابت شده، با پیش بند بلند سفید و با شکم بزرگی که به پیش بندش قوس می اندازد، ایام عزا برای هیات های مذهبی گوسفند قربانی می کند. عاشق قورمه سبزی است و در همان حال که جگرها را برش می زند، یک تکه هم به دهان می گذارد.
«ببین این جیگر چقدر تمیزه. اینو میگن جیگرگوشه... ماهی یکی دو تیکه بد نیست نمک بزنی و بخوری. ولی بیشتر نه. بدن انگل میندازه...»
یک ساعتی از تُک صبحگاه شکسته که سید محمد صدایش را می اندازد در سالن سلاخ خانه. عباس قادری و داوود رحمانی می خواند و آنهایی که آوازش را می شنوند، همراهی می کنند در هر ترجیع بند.
« ای خدا بهار اومد / یار من نیومد / وای وای وای / گل من نیومد / وای وای وای / دل من اسیره طاقت نداره والله... .
- ناز نفست داداش...
به دیدن من بیا / مهتاب دراومد / بیا عزیزم / بیا صبرم سر اومد...»
بعد از دو ساعت، لاشه گوسفندها، یک دیوار گوشتی ساخته به درازای سلاخ خانه. پوست کن ها، حسین و مهدی، ١٩ ساله و ٢١ ساله، یکی نامزد کرده و آن یکی پدر یک بچه چهار ماهه، دو سر پوست لاشه را به دست گرفته اند و یک قدم جلو می روند که پوست را تا نیمه، و یک قدم عقب می روند که پوست را تا بریدگی گردن بیرون بکشند. مثل زمین فوتبال، سلاخ خانه هم نفرات ذخیره دارد: کارگرهایی که مزد ساعتی و دقیقه ای می گیرند در فاصله دو استراحت کارگرهای قراردادی. استراحت، یک ربع دراز کشیدن روی زمین چمن کاری شده بیرون سلاخ خانه، گیراندن یک سیگار یا سر کشیدن یک لیوان چای در کنار صف گوسفندهای منتظر مرگ است. همه کارگرهای سلاخ خانه شغل دوم هم دارند. رایج ترین و آسان ترین، مسافر کشی است. آنها که ماشین دارند، مسافر کش می شوند بعد از تعطیلی کشتارگاه. بی ماشین ها هم، دست شان را در یک کارگاه نجاری یا جوشکاری یا خیاطی یا مکانیکی بند کرده اند. بین کارگرهای سلاخ خانه نباید دنبال کسی گشت که دیپلمش را گرفته باشد. همه، ترک تحصیلی اند به دلیل فقر خانواده. خوشبخت، آن کسی است که توانسته تا هفته های اول چهارم دبیرستان بخواند.
«هر کی میاد اینجا یه جورایی نافرمه. سلاخ و صیاد و چاه کن هیچ وقت به جایی نمی رسن... زندگی نیست که ما داریم. صدای ماها رو هیچ وقت هیشکی نمی شنوه. ماها تلاش می کنیم فقط زنده بمونیم.»
مردهای سلاخ خانه، ١٨٠ درجه با بار پاک کن ها فرق دارند. بار پاک کن ها، «کارگر» ترند. از جنس همان کارگرهایی که فرهنگ چند صد ساله «کارگری» را ساخته اند. هر دو کارگرند. یکی، درگیر خون و مرگ و بی خیال قسط های عقب افتاده، آن یکی، درگیر قسط های عقب افتاده ای که جلوی چشمش پرده سینما می سازد... سالن بار پاک کنی کف زمین است. ماهیت وجودی سوراخ های کف سلاخ خانه اینجا تعبیر می شود. دو ناودان قطور کنار سالن بار پاک کنی نصب شده و از دهانه یکی، پاچه های گوسفند پایین می افتد و از یکی، کله های گوسفند. چشم های همه کله ها باز است. آخرین تصویری که پشت این پلک ها ضبط شده؟ هیچ کس نمی خواهد بداند. مصطفی، فرغون را پر می کند از پاچه و می رساند به آنهایی که روی صندلی های پلاستیکی نشسته اند و با چاقوهای دسته کوتاه، ارتفاع پاچه ها را تمیز می کنند و فرغون را پر می کند از کله های با چشم های باز و می برد کنار دیگ آب دایم در حال جوشیدن که بار پاک کن ها، با چاقوهای دسته کوتاه، گوش های کله ها را می برند و روی جمجمه، با ته دسته چاقو ضربه ای می زنند که یک ترک نازک و نه چندان عمیق بردارد و کله را تمیز می کنند و می فرستند برای جدا کردن مغز و کز دادن. بوی تند و شور مردار، هواکش را از نفس انداخته. رنگ کف زمین خیس از چربی گوسفند پیدا نیست. رنگ دیوارها هم. زمین و دیوار با مگس سیاه شده. پیدا کردن سالار مگس ها چندان سخت نیست اگر چشم کمی تیزتر باشد و بتواند رنگ آبی تند بال های بزرگ ترین مگس را از سیاهی یک دست بقیه مگس های روی در و دیوار سوا کند.
« بعد از اینجا میرم نگهبانی کارخونه سنگ. این وسط مسافرکشی هم می کنم. کل خوابم هم چهار ساعته. الان توی ٣٠سالگی جز یک پژو هیچی ندارم که خیلی بخرنش ١٠ تومنه. تا حالا، دو بار، شمال رو ندیدم. اینم سر و وضعمه. عین اسبم دارم کار می کنم...»
می گوید اسمش را بگذارم «کارگر». کارگر، مربی فوتبال است و دو روز در هفته، تیم را تمرین می دهد و جمعه ها می رود بازی. این، تمام تفریح کارگر است.
«از ما جور دیگه ای بر نمیاد. کارایی هست که هم درآمدش خوبه هم زود آدمو گم می کنه. اگه بخوام یک ماه، قاچاق جابه جا کنم، ماه دوم یا زندانم یا بالای دار. ارزشش رو نداره وقتی می تونم اینجا حلال کار کنم و نون بازومو بخورم. کار برای طبقه ما عار نیست...»
اینجا حقوق هیچ کس «وزارت کاری» نیست. یک تخته سفید به دیوار چسبانده اند و اسم بار پاک کن ها را کنار تخته نوشته اند و تعداد پاچه و کله های پاک شده جلوی اسم هر نفر نوشته می شود و آخر ماه، به تعداد بار پاک شده مزد می گیرند. برای پاک کردن هر کله و هر دست پاچه، ٤٧٥ تومان. هر بار پاک کن، باید روزی حداقل ٢٥ کله و ٢٥ دست پاچه پاک کند. اینجا، «سرعت» معنای دیگری دارد. اینجا، دیر کردن و دیر شدن یعنی پختن کله ها و خشک شدن پاچه ها و از بین رفتن کل بار و جریمه شدن بار پاک کن. وقتی از کنج سالن به حرکت دست ها و بدن ها نگاه می کنم انگار یک فیلم را روی دور تند می بینم. بالاتنه مردهای ایستاده بالای دیگ آب جوش و نشسته پای سینی پاچه ها، بی وقفه جلو و عقب و چپ و راست می شود. حرکاتی مضحک اما غیر ارادی، متاثر از سرعت هر چه بیشتر. حداکثر زمان استراحت برای هر بار پاک کن، به اندازه ٥ یا ٦ پک شتابزده به سیگار است تا در فاصله دودها، داغی یک لیوان چای هم بپرد. اما عددهای روی تخته می تواند بار پاک کن ها را وادارد که از سر کشیدن یک لیوان چای یا گیراندن یک سیگار صرف نظر کنند. یک بشکه بزرگ پلاستیکی پر از آب، وسط سالن بار پاک کنی است. غیر از دو سه نفر، بقیه، لیوان های چای و چاقوهای دست شان را در همان بشکه، آب می کشند و جلامی دهند. جز دو سه لیوان، بقیه لیوان های چیده شده کنار فلاسک های چای، کدر و چسبناک است... . جواد، پای دیگ آب جوش به ترکی آواز می خواند. یادگار ٢٥ سال کار در کشتارگاه برای مردی که به دلیل سابقه اندک بیمه، هیچ وقت رنگ بازنشستگی را نخواهد دید، انگشت هایی است که دیگر ناخن ندارد. ناخن ها در بخار آب پخته شده و حالاسر انگشت ها، زایده ای کبود و به اندازه یک عدس باقی مانده است. دستکش های دو لایه هم نمی تواند مانع از متورم شدن دست بار پاک کن ها شود. «اینجا فقط بو و کثافتش برای ما می مونه. بیرون از کارگاه دوش می گیریم ولی بوی مردار به تنمون می مونه. تاکسی سوار میشیم مسافرا میگن چقدر بو میدی. همه جا مگس میاد دنبالمون. خونه هم میریم میگن بو میدی، نیا پیش ما...» دمای سالن بارپاک کنی، ساعت ٨ صبح اردیبهشت ماه می تواند ٤٠ درجه شده باشد. تابستان به ٥٠ درجه هم می رسد. همین الان، از پیشانی تمام بار پاک کن ها عرق سرازیر شده. من که بی حرکت و دور از دیگ آب جوش نشسته ام، جنس بلوزم را حس نمی کنم. همه چیز از جنس عرق است. بابک یادش می آید که پارسال، یکی از بار پاک کن ها از گرما غش کرد. یکی دیگر هم کف زمین بارپاک کنی، زرداب بالاآورد از گرما. مردهای عرق کرده، سبدهای پلاستیکی را پر از پاچه و کله پاک شده می کنند و سبدهای ٢٠ کیلویی و ٣٠ کیلویی را بغل می زنند و می رسانند به وانت هایی که روی اتاقک سفیدشان نوشته شده «مخصوص حمل گوشت قرمز» و بیرون کشتارگاه و در محوطه ورودی صف می کشند. بارپاک کن ها، بیشترشان دچار دیسک کمر و دردهای استخوانی هستند. دیسک کمر نشانه از کار افتادگی است و نشانه بیکار شدن. فرقی نمی کند در چند سالگی. مصطفی ١٥ ساله است و هنوز دیسک کمر ندارد. حمید و علیرضا و حیدر ٦٠ ساله اند و کمرهای شان را بسته اند که ٦ ساعت ایستادن سرپا هر روز، علیل شان نکند. بارپاک کن ها که قرارداد ندارند، بازنشسته هم نمی شوند. هر وقت ناتوان شدند، کار تعطیل است. «آدمای خیلی گردن کلفتش توی این کار کم آوردن. کسی رو می شناختم که روزی ٥٠٠ تا کله پاک می کرد. الان افتاده گوشه خونه. پول کاری که سلامتیت رو ازت می گیره، ارزشی نداره. پول خوبه، ولی نه به هر قیمتی. اینجا روزی یه میلیون تومن هم کار کنم ولی نتونم برم بیرون با زن و بچه ام یه بستنی بخورم ارزشی نداره. پریشب ساعت ٨ رسیدم خونه، خوابیدم، ساعت ٤ صبح بیدار شدم. یعنی اغما. از چی؟ از خستگی بیش از حد. این کاره به نظرت؟ » یک نفر از سر دیگ داد می زند «کجا رفتی حسنی... ...» ی را می کشد و مردها می زنند زیر خنده. هرچقدر که در سلاخ خانه باید شوخی های کارگرهای سلاخی را همراهی کنی تا ازشان جا نمانی، اینجا آدم با بارپاک کن ها رفیق می شود. حمدالله که بعد از بارپاک کنی می رود بنایی تا هفت و نیم عصر، از شغل پدر من می پرسد و سعید که بعد از بارپاک کنی، می رود کارگاه خیاطی تا ٩ شب، برش زدن صحیح الگو را یادم می دهد و جلال که بعد از بارپاک کنی می رود کارگاه جوشکاری تا ٨ شب، از سریال های ماهواره ای می گوید و توصیه می کند که حتما سریال روزهای سه شنبه را ببینم و همه شان برای آینده زندگی ام دعا می کنند و احمد که بعد از بار پاک کنی، می رود مسافرکشی تا ٩ شب، درباره مزایای مردسالاری در خانواده می گوید.
«تو که نیستی خونه.
- بالاخره که شب میرم خونه. یه عکس انداختم از خودم با شمشیر، گذاشتم سر دیوار یادشون باشه من مَردم.»
و همان طور که با چشم های فرو افتاده ارتفاع پاچه ها را چاقو می کشد، با صدایی آهسته تر تعریف می کند که در تمام کارهای خانه کمک می کند، غذا می پزد، ظرف می شوید، جارو می زند... ...
این مردها، دنیایی متفاوت با همه آدم هایی که می شناسم داشتند. حتی «پوستی ها» : افغان هایی که کارشان، نمک زدن پوست گوسفند و گاو بود و اجازه ورود به بار پاک کنی یا سلاخ خانه را نداشتند. دنیایی که از ٤ صبح تا ٢ بعد از ظهر، زمخت و خشن و متعفن و چرک بود، از ساعت ٢ بعدازظهر تا غروب، رقت بار می شد و از غروب تا ٤ صبح فردا، رنگی می شد و گره می خورد به آرزوها و رویابافی ها و امیدها.
«یه پراید دارم. رینگ اسپرت و شیشه دودی انداختم. تفریحم... توی ماشین، صدای ضبط، بلند. یه باغچه کوچیکم دارم ٤ تا دونه درخت داره. جمعه ها با مادر و پدرم میرم. با کارگری و مستاجری بیشتر از این نمی شد دیگه. تفریح پول می خواد، وقت می خواد. اون کارایی که ما می کنیم تفریح نیست. آخر هفته بری کنار رودخونه یه قلیون بکشی که تفریح نیست. ولی حسرت هیچی رو ندارم. اگه کارگر شدی که نباید بمیری... زندگی رو نباید سخت گرفت. همه چیز همین الانه... ...»
ساعت ١٠ صبح، «سلاخ گاو» وارد می شود. علیرضا: سلاخ گاو یک امپراتوری مجزا دارد: پشت کرده به سلاخی گوسفندها، یک چارپایه فلزی با دو متر ارتفاع که متصل است به یک سکوی از همان جنس. علیرضا با ١٠ سال سابقه سلاخی گاو، چاقویی بزرگ تر و بلندتر از بقیه سلاخ ها دارد و سرش را هم از بقیه بالاتر گرفته. هر روز، ١٢٠ گاو سر می برد. دستیار هم ندارد. فقط یک کارگر تله را باز می کند و گاو را هل می دهد به قفسی که با عرض و درازای کم، گاو را به زانو در می آورد. گاو زانو زده، پای راستش به زنجیر قطور وصل به ریل لاشه کشی قفل می شود و وقتی تله باز می شود، این زنجیر آنقدر قدرت دارد که گاو ١٥٠ کیلویی را از تله بیرون بکشد و در مسیر ریل به حرکت در آورد. نعره های گاو آویزان در آخرین ثانیه های پیش از ذبح، صدای تمام چرخ ها و ریل ها و قلاب ها را در خود می بلعد. امپراتور، در میانه نعره ها، چشم در چشم گاو، با محاسبه بهترین زمان در میانه تاب خوردن پیکر ١٥٠ کیلویی گاو آویزان از یک پا، چاقو را به زیرگلو و سر دل گاو می کشد و خون، از زبان بیرون افتاده گاو، شره می کند و فوران خون از شکاف های برش گلو و سر دل، مثل آبشار بیرون می ریزد. پلک های گاو می لرزد و دست ها و پای آزاد به تقلامی افتد و مردمک ها، خیره با بالا، گشاد می شود و نفس ها در پره های بینی نیمه تمام می ماند. بوی شور خون گرم را اینجا بیشتر می شود فهمید. خون سیاه که دور دریچه آب رو گرداب می سازد. از وقتی علیرضا چاقو بکشد به گردن گاو، تا وقتی که گاو، بدون سر و پوست شود و فقط یک لاشه دو نیم شده، انتهای سالن تاب بخورد، ٣٣ دقیقه طول می کشد.
«خودتم گوشت می خوری؟
- عین همه...
- سخت نبود؟... سر بریدن گاو رو میگم...
- عادت کردم...
- به سر بریدن عادت کردی؟
- آره... دزدی که نمی کنم...
- ازت می ترسه؟
- باید بترسه. اگه نه، نمیشه سرشو برید...»
بعد از ٤ ساعت، بوی ترس، تند است. گوسفندهایی که در نوبت قربانگاه ایستاده اند می دانند پشت آن دریچه پلاستیکی چه خبر است. یکی از گوسفندهای سربریده و خونین، جست می زند و از سینی فلزی پایین می پرد و وسط سالن می دود. بیژن، خودش را روی گوسفند می اندازد. دست و پای گوسفند را اسیر می کند و قدرت حرکت را از حیوان می گیرد. «این آخرین صحنه ای که توی ذهنش بوده فرار بوده. وقتی من سرش رو می برم، هنوز مغز داره دستور میده که فرار کنه...» مردهای سلاخ خانه دل شان را شاد نگه می دارند که یادشان نماند حقوق «وزارت کاری» با ١٠ میلیون و ٢٠ میلیون تومان بدهی و اجاره نشینی تا آخر عمر، تراز نمی شود. در این سالن پر از نقاله فلزی و قلاب و چنگک آویزان، چپ شدن یک ابرو می تواند جنایت بسازد. ابزار هم مهیاست. چاقوهای زنجیردار آویزان به کمر، هیبت رستم وار و ضخیم کارگرهای سلاخ خانه را تکمیل می کند. « اینجا هیشکی به هیشکی رحم نمی کنه. چاقو آدم رو وحشی می کنه. توی کشتارگاه حاج فرهاد، سر کشتار دعواشون شد، یارو با چاقو زد توی کتف رفیقش، چاقو از قلبش زد بیرون...»
سلاخ ها خوش ندارند سراغ امپراتوری علیرضا بروند. علیرضا دنیای خودش را دارد. متکبر و با پوزخند نشسته گوشه لب و ابروهایی درهم فشرده، پشت کرده به تمام آنچه در بود و نبودش در سلاخ خانه می گذرد. حتی آواز سید محمد به امپراتوری نمی رسد. سلاخ ها که از حضور یک زن در مردانه ترین محیط کارگری به لودگی زده اند، تک مضراب هایی خطاب به امپراتور می پرانند و علیرضا با همان پوزخند خراب شان می کند... .
برای بیرون آمدن از کشتارگاه، باید از جلوی «یخچال» رد می شدی. یخچال نیمه تاریک بود و سرد. لاشه ها، لخم و صورتی و کوچک و بزرگ، نصف شده، آویزان بودند از ریل ها. بعضی لاشه ها را در کرباس سفید پیچیده بودند، مثل کفن. کف کفش های عباس به زمین چرب و چسبناک یخچال می چسبید و صدا می داد و عباس، لاشه ها را مثل زیر و رو کردن لباس برای پیدا کردن بهترین نقش و بهترین طرح جابه جا می کرد.
«اینا دیروز کشتار شده. الان باید تخلیه بشه بره بارگیری که کشتار امروز بیاد. این گاو، سبک بوده. ١٧٠ کیلو. اون یکی ٣٥٠ کیلو بود. قصابش روزی ١٠٠ کیلو بیشتر فروش نداره. باقیشو کفن پوشوندیم که تا فردا نگنده. حبیب، اون بره ٢٠ کیلویی مال تو بود؟»
بیرون کشتارگاه، دورتر از وانت های «حمل گوشت قرمز»، دورتر از محمود و عباس و بیژن و حمدالله و ضجه های گاو زانوزده پای مسلخ، ابراهیم بساط چاقوهایش را پهن کرده روی زمین. سگ ولگردی دور بساط می پلکد و وقتی بی تفاوتی ابراهیم را می بیند، می رود دورتر و روی زمین دراز می شود. ابراهیم در بساطش همه جور چاقو دارد. چاقو در اندازه های کوچک و بزرگ، ساطور و سوهان چاقوتیزکنی. چاقوهایش خیلی وسوسه دارد. آن زنجیردارها، آن دسته چوبی ها....
«تیزه؟
- تیزه؟ مسخره می کنی؟ چاقوی سلاخیه ها....
- یکی بده... از اون دسته کوتاها....»
روزنامه اعتماد، شماره 3516 به تاریخ 12/2/95
انفجار تانکر خالی حمل سوخت در اصفهان جان یک کارگرجوشکاررا گرفت
روز10اردیبهشت،تانکر خالی حمل سوخت در اصفهان، هنگام جوشکاری دچار حریق و انفجار شد و جان یک کارگررا گرفت.
روابط عمومی سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی شهرداری اصفهان جمعه شب گفت: این حادثه حدود ساعت 20 امروز هنگام جوشکاری یک دستگاه تانکررخ داد وبه مرگ جوشکار که مردی 51 ساله بود انجامید.
ایرنا
***
تسویه حساب با کارگران فاز 19 به نیمه اردیبهشت موکول شد
پرداخت معوقات مزدی تمامی کارگران پیمانکاری فاز 19 عسلویه به تاریخ 14 اردیبهشت ماه موکول شد.
بر اساس این خبر که توسط فعالان صنفی کارگری منطقه عسلویه در اختیار ایلنا، مسئولان شرکت پیمانکاری بلندطبقه در مقام کارفرمای کارگران یاد شده اعلام کرده که تا روز سشنبه 14 اردیبهشت ماه با تمامی 260 کارگر پیمانکاری که هنوز بابت معوقات مزدی سال گذشته خود بستانکارند، تسویه حساب خواهند کرد.
ایلنا
***
تاخیر دو ماهه در پرداخت حقوق کارگران شهرداری منطقه سه اهواز
پرداخت دستمزد حدود ۴۵۰ کارگر بخش خدماتی وفضای سبز منطقه سه شهرداری «اهواز» در استان خوزستان دو ماه به تاخیر افتاده است.
این کارگران که تحت مسئولیت چند شرکت پیمانکاری «در شهرداری منطقه سه اهواز به کارهای خدماتی وفضای سبز مشغولاند؛دستمزد اسفند ماه ۹۴ و فروردین سال جاری را دریافت نکردهاند. علاوه بر این حق بیمه این کارگران با تاخیر به سازمان تامین اجتماعی پرداخت میشود.
ایلنا
***
بزرگترین مجموعههای اقتصادی عربستان 50 هزار نفر از کارگرانش را اخراج کرد
شرکت «بن لادن» یکی از بزرگترین مجموعههای اقتصادی عربستان سعودی 50 هزار نفر از کارگران و کارمندانش را اخراج کرده است.
شرکت بن لادن در زمینه های مختلفی فعالیت میکند و قراردادهای بزرگ اقتصادی دارد اما در سالهای گذشته به دلیل افت فروش نفت و وابستگی اقتصادی این کشور به فروش نفت بیلان کاری مثبتی نداشته است.
ایلنا